EKANE, ARAGE KALA O PAYLOS? - Omogenia.com - Powered by FusionBB

Omogenia.com - Connecting Hellenes around the World!!

Omogenia Singles Logo
Hellenism.com Email Logo
Username Post: EKANE, ARAGE KALA O PAYLOS?        (Topic#9260)
dimitris 
journeyman
Posts: 59
dimitris
Loc: Thessaloniki, Greece
Registered on 05-13-03
06-29-03 04:58 PM - Post#9260    


Shmera 29 Ioynioy, h ekklhsia mas eortazei toys apostoloys Petro kai Paylo.
Poios omws htan o Paylos?
Idoy dyo ek diametroy antithetes apopseis, poy omws emperiexoyn mia Istorikh Alhtheia, epi ths oysias EINAI O IDRYTHS THS EKKLHSIAS twn XRISTIANWN.
1o.Politistikh paradosh kai synexhs ana­newsh. (apospasma apo Omilia toy sebasimiotatoy Arxiepiskopoy Tiranwn kai pashs Albanias Anastasioy. )
Anadhmosieysh apo thn efhmerida Kathhmerinh ths Kyriakhs 18 Noembrioy 2001, sel. 32.

O rhksikeleythos Apostolos twn ethnwn stathhke me eylabiko sebasmo sta e­piteygmata toy ellhnikoy politismoy kai den distase na ta topothethsei mesa sthn pronoia toy theoy, na ta entaksei mesa sth biblikh paradosh. «En aytw gar zwmen kai kinoymetha kai esmen, ws kai tines twn kath' ymas poihtwn eirhkasi. toy gar kai genos esmen» (stix. 28). Mia safhs parapomph ston Άrato (Fainomena, 5).


2o PAYLOS O DIASTREBLWTHS TOY XRISTIANISMOY (apo to periodiko ABATON teyxos 8, Aprilios - Maios 2000
H ALKMHNH PAPASTAMATIOY ekfrazei thn apopsh oti o pragmatikos idryths toy shmerinoy Xristianismoy htan o Apostolos Paylos, o opoios diastreblwse to khrygma toy Xristoy eisagontas dikes toy idees kai thewries.

POIOS HTAN LOIPON O PAYLOS?

EBRAIOS STHN KATAGWGH, RWMAIOS POLITHS & ELLHNOSPOYDAGMENOS eixe ola ta efodia (h an thelete ta tria kaka ths moiras toy) gia na ginei ayto poy emmesws oloi synomologoyn: o oysiastikos idryths toy Xristianismoy kai kata synepeia enas apo toys anthrwpoys poy allaksan rizika ton roy ths Istorias.

Ekane arage kala? Idoy h aporia?

Prosoxh DEN PERNW THESH, giati akomh to psaxnw ki egw.







 
Anonymous 
06-29-03 05:46 PM - Post#9266    

    In response to dimitris

Tixodioktis itan, simferontologos, ebraios kai sovaros meletitis tou vivliou twn ebraiwn, kalos filos twn Rwmaiwn, kai pistos filos tou Seneka. O Paulianismos itan apotelasma tis morodidaskalias tou, kai tous Paulianistas, ena enthimoume kala, tous katesfaksan oi xristianoi. Aformi itan na adinatisi kai to metopo tote stin perioxi ekini. Polloi legoun, apo tin sfagi ekini, arxise kai i ptwsi tis Kwnstantinoupolis kai tis Bizantinis katoxis. Den me siginei idietera o tixodioxtis, kai kata polous kinedos. "Sofa ta logia" tou, alla oxi gia mena. Kai to sofotero kinedografima tou itan to perifimo "kalitera na agaliazeis ena sako me kopria, para mia gineka." Otan to psakseis kala to thema, as to sizitisoume.

Kala ta sxolia sou, pantos.







 
SVATS 
Addict
Posts: 4424
SVATS
Loc: MAKRONISOS
Registered on 06-21-01
06-29-03 06:19 PM - Post#9273    

    In response to dimitris

O paulos kala ekane, tin douleia tou ekane o anthrwpos.

SVATS

emeis ti kaname?
Πάντα στο σωστό μέρος, αλλά σε λάθος ώρα








 
copy_paste 
stranger
Posts: 7
Registered on 06-03-03
06-29-03 06:20 PM - Post#9274    

    In response to dimitris

H ALHTHINH KATAGWGH TOY XRISTIANISMOY


Apo poy hrthe ayth h THrhskeia?
Poios thn dhmioyrghse?
Kai GIATI?
An exete anarwththei pote apo poy akribws prohlthe o Xristianismos, poios edhmioyrghse ayth th thrhskeia kai gia poio skopo eixe sxediastei, tote mporw na sas eggyhthw oti tha breite ta parakatw dyo arthra akrws endiaferonta.
H oysia prokyptei meta apo merikes paragrafoys, alla diabazontas ta arthra ayta sto synolo toys tha exete antameifthei gia to xrono poy exete ksodepsei.

To parakatw arthro einai idiaiterws shmantiko dioti exei grafei apo ton Marcus Eli Ravage, enan rabbino syggrafea poy "etimato ypo thn eynoia twn Rothschilds (twn ebraiwn trapezitwn) san o monos egkekrimenos biografos toys". Ayto poy akoloythei apotelei mia pisth metafora. Mporeite na elegksete to arthro ayto se opoiadhpote megalh bibliothhkh - an exete thn paramikrh amfibolia.
Dhmosieythke sto THE CENTURY MAGAZINE, ton Ianoyario toy 1928.
MIA ALHTHINH YPOTHESH ENANTION TWN EBRAIWN
apo ton rabbino Marcus Eli Ravage

"Fysika kai mas apexthaneste. Den yparxei logos na to amfisbhteite ayto. Gi' ayto as mh xanoyme ton kairo mas me amfisbhthseis kai dikaiologies. KSerete poly kala oti etsi einai, kai egw to gnwrizw ayto kai emeis katalabainoyme o enas ton allon. Sigoyra, kapoioi apo toys kalyteroys filoys sas einai Ebraioi kai ola ta sxetika. To exw ksanakoysei ayto kai panw apo mia fora, toylaxiston etsi nomizw. Kai gnwrizw epishs, oti den ennoeite emena proswpika -"emena" ennowntas opoiondhpote Ebraio san atomikh proswpikothta- otan ektokseyete ayta enantion mas me ton ygieino sas tropo, giati egw eimai, telos pantwn, toso diaforetikos, san na mhn to kserate, sxedon eksisoy kalos san esas. H mikrh ayth eksairesh den me gemizei, wstoso, me eygnwmosynh -alla as ta afhsoyme ayta gia twra. Einai to epithetiko, anerxomeno, katapiestiko, ylistiko eidos poy apexthaneste- aytoys, poy me mia leksh, sas ypenthymizoyn toso poly th dikh sas anerxomenh genia. Katanooyme apolyta o enas ton allon. Den sas kathgorw.

Ma to THeo, den kathgorw kanena poy den toy aresei kapoios. Ayto omws poy moy prokalei to endiaferon se olh aythn thn anti-Ebraikh ypothesh, opws eseis to paroysiazete, einai h plhrhs elleipsh tharroys. Aytos o plagios kai sxetikos tropos ton opoio xrhsimopoieite, metaxeirizomenoi tetoies diatrhtes dikaiologies poy faineste na pasxete apo problhmata eysyneidhsias toso entona, poy an h olh parastash den htan toso tragelafikh, tha htan ekneyristikh.

Den einai oti eiste erasitexnes: asxoleiste me ayto panw apo dekapente aiwnes. Omws parakoloythwntas kai akoygontas ta paidika sas prosxhmata, sxhmatizei kaneis thn entypwsh oti eseis oi idioi den gnwrizete gia pio pragma prokeitai. Mas sixaineste, alla den mporeite ksekathara na peite to giati. Skefteste mia nea dikaiologia -aitia thn onomazetai- kathe mera. Exete sysswreysei dikaiologies gia ton eayto sas ayta ta ekatontades xronia kai kathe neo sas eyrhma einai perissotero geloio apo to prohgoymeno kai kathe kainoyria dikaiologia antifaskei kai eksoydeterwnei thn prohgoymenh.

Prin apo liga sxetika xronia, synhthiza na akoyw oti hmaste skaftiades xrhmatwn kai emporikoi ylistes. Twra diadidetai to parapono oti kanena ergo texnhs kai kanena epaggelma den einai asfales enantia sthn Ebraikh eisbolh.

Emeis eimaste, an sas pistepsei kaneis, sygxronws kai proshlwmenoi sth fylh mas kai afierwmenoi se aythn kai mh afomoiwsimoi epeidh den synaptoyme gamoys me sas, kai taytoxrona eimaste anarrixhtes kai katapiestes kai mia apeilh sthn fyletikh sas akeraiothta.

To epipedo diabiwshs mas einai toso xamhlo poy emeis dhmioyrgoyme tis dikes sas eksathliwmenes synoikies kai tis apanthrwpes biomhxanies sas, kai taytoxrona toso ypshlo poy sas diwxnoyme apo tis akriboteres perioxes sas.

Apofeygoyme to patriwtiko mas kathhkon se kairo polemoy giati eimaste eirhnofiloi apo th fysh mas kai apo paradosh, alla taytoxrona eimaste oi arxi-synwmotes twn sympantikwn polemwn kai oi kyrioi xrhmatodotes twn polemwn aytwn - anatreksate sto teleytaio Dearborn Independent kathws kai sta Prwtokolla twn Gerontwn ths Siwn.

Eimaste sygxronws oi idrytes kai hgetes toy kapitalismoy alla kai oi kyrioi ypokinhtes twn epanastasewn enantion toy kapitalismoy.

Dixws amfibolia, h istoria den exei na epideiksei allo paradeigma, san emas, gia thn prosarmostikothta!

Kai nai! Par' oligo na ksexasw thn aitia olwn twn aitiwn. Emeis eimaste oi kserokefaloi anthrwpoi poy pote den dexthhkan ton xristianismo, kai emeis eimaste oi egklhmaties poy stayrwsan ton idryth toy.

Omws mporw na sas pw oti aytoapataste. Sas leipei eite h aytognwsia eite to tharros na antimetwpisete me antikeimenikothta ta gegonota kai na statheite mpros sthn alhtheia. Apexthaneste ton Ebraio oxi epeidh, opws isws kapoioi apo sas na nomizoyn, aytos stayrwse ton Ihsoy alla giati aytos ton gennhse. H pragmatikh antimaxia sas me mas den einai giati emeis aporripsame ton Xristianismo, alla giati sas ton epiballame!

Oi xliares, antikroyomenes kathgories sas enantion mas den einai ena mpalwma sthn mayrila ths apodedeigmenhs istorikhs mas epithetikothtas. Mas kathgoreite gia thn anakinhsh ths epanastashs sth Mosxa. As ypothesoyme oti apodexomaste thn kathgoria. Kai loipon? Sygkrinomeno me to ti katafere o Paylos, o Ebraios ths Tarsoy, sth Rwmh, o rwsikos kseshkwmos den apotelei para ena kabga toy dromoy.

Dhmioyrgeite poly thorybo kai ekfrazete megalh orgh gia thn anarmosth Ebraikh epirroh sta theatra kai stoys kinhmatografoys sas. Poly kala. Dekto, to parapono sas, einai basimo. Alla ti einai ayto sygkrinomeno me thn sygklonistikh mas epirroh stis ekklhsies sas, sta sxoleia sas, stoys nomoys sas kai stis kybernhseis sas, kai akoma kai stis idies tis skepseis sas poy kanete kathe mera?

Enas adeksios Rwsos paraxarazei orismena eggrafa kai ta dhmosieyei se ena biblio me to onoma Ta Prwtokolla twn Gerontwn ths Siwn, poy deixnoyn oti emeis synwmothsame gia na epiferoyme ton teleytaio Pagkosmio Polemo. Eseis pisteyete ayto to biblio. Entaksei. Gia xarh ths syzhthshs emeis ypografoyme thn kathe leksh toy. Einai gnhsio kai aythentiko. Alla ti einai ayto pera apo thn anamfisbhthth istorikh synwmosia poy exoyme pragmatopoihsei, poy den exoyme pote arnhthei giati eseis den eixate pote to tharros na mas kathgorhsate gi' ayto, kai toy opoioy h plhrhs katagrafh yparxei gia ton opoiodhpote na diabasei?

An pragmati ennoeite ayta poy lete otan milate gia Ebraika sxedia, na mhn sas strepsw thn prosoxh se ena poy aksizei na anaferthei? Se ti wfelei na xanete ta logia sas gia ton isxyrizomeno elegxo ths dhmosias gnwmhs apo Ebraioys xrhmatodotes, idiokthtes efhmeridwn kai kinhmatografikoys megistanes, otan mporeite poly apla dikaia na mas kathgorhsete gia ton apodedeigmeno elegxo oloklhroy toy politismoy sas apo ta Ebraika Eyaggelia?

Den exete akoma ksekinhsei na ektimate to pragmatiko bathos ths enoxhs mas. Emeis eimaste pareisaktoi. Emeis eimaste taraksies. Emeis eimaste yponomeytes. Exoyme parei ton fysiko sas kosmo, ta idanika sas, ton proorismo sas kai exoyme prokalesei ton olethro. Emeis briskomaste pisw oxi mono apo ton teleytaio megalo polemo alla pisw sxedon apo oloys sas toys polemoys , pisw oxi mono apo th Rwsikh alla kai apo kathe megalh epanastash ths istorias sas. Emeis exoyme epiferei th dixonoia kai th sygxysh kai thn aganakthsh sthn idiwtikh kai sthn dhmosia sas zwh. Eksakoloythoyme na to kanoyme. Kaneis den mporei na pei gia poso kairo tha eksakoloythoyme na to kanoyme.

Anatreksete ligo pisw kai analogisteite ti exei symbei. Dekaennea aiwnes prin, hsaste mia athwa, anemelh, paganistikh fylh. Latreyate anarithmhtoys theoys kai thees, ta pneymata toy aera, twn trexoymenwn nerwn kai toy dasoys. Niwthate adiantroph perhfania sth omorfia twn gymnwn sas kormiwn. Xarazate morfes twn thewn sas kathws kai toy proklhtikoy anthrwpinoy swmatos. Gohteyosaste me tis maxes stis pediades, stis arenes kai sta polemika edafh. Polemos kai sklabia apoteloysan kathierwmenoys thesmoys sta koinwnika sas systhmata. Diaskedazontas stis boynoplagies kai stis pediades ths eksoxhs, asxolhthhkate me th thewrhsh toy thaymatos kai toy mysthrioy ths zwhs kai thesate ta themelia ths fysikhs episthmhs kai filosofias. Eixate mia eygenikh, aisthhsiakh koyltoyra, anephreasth apo tis opoies enoxlhseis mias koinwnikhs syneidhsews h apo opoiesdhpote synaisthhmatikes amfisbhthseis peri anthrwpinhs isothtas. Poios kserei poio megalo kai doksasmeno peprwmeno tha htan diko sas an sas afhname hsyxoys.

Alla den sas afhsame hsyxoys. Sas phrame apo to xeri kai gkremisame to omorfo kai eygeniko oikodomhma poy eixate egeirei, kai allaksame oloklhrh thn poreia ths istorias sas. Sas katakthsame opws pote kamia dikia sas aytokratoria den ypetakse thn Afrikh h thn Asia. Kai to kataferame ayto dixws stratoys, dixws sfaires, dixws aima kai anataraxes, dixws kanena eidoys eksanagkasmoy. To kataferame apokleistika kai mono me thn akatamaxhth dynamh toy pneymatos mas, twn idewn mas, ths propagandas mas.

Sas kaname toys prothymoys kai asyneidhtoys foreis ths apostolhs mas se oloklhro ton kosmo, stis barbarikes fyles ths ghs, stis anarithmhtes agennhtes genies. Xwris na katalabete plhrws to ti sas kaname, ginate oi energoi praktores ths fyletikhs mas paradoshs, metaferontas to eyaggelio mas stis aneksereynhtes gwnies toy kosmoy.

Ta ethima ths fylhs mas exoyn ginei o pyrhnas toy hthikoy sas kwdika. Oi nomoi ths fylhs mas exoyn morfopoihsei th bash olwn twn syntagmatwn sas kai twn nomikwn sas systhmatwn. Oi thryloi mas kai ta laika mas paramythia apoteloyn thn ierh, (aporrhth) apo genea se genea gnwsh, thn opoia sigotragoydate sta nhpia sas. Oi poihtes mas exoyn gemisei ta ymnologia sas kai ta proseyxhtaria sas. H ethnikh mas istoria exei ginei anapospasto meros twn pastorwn sas kai twn ierewn sas kai twn melethtwn sas. Oi basiliades mas, oi politikoi mas, oi profhtes mas, oi polemistes mas apoteloyn toys hrwes sas. H mikrh arxaia mas xwra einai o Ieros sas Topos. H ethnikh mas logotexnia einai to Iero sas Biblio (Biblos). Ayta poy skefthke kai didakse o laos mas exoyn aneksithla enswmatwthei toso sthn idia sas thn omilia oso kai sthn paradosh sas, wste kaneis apo sas den mporei na apokaleitai morfwmenos an den gnwrizei thn ethnikh mas klhronomia.

Ebraioi texnites kai Ebraioi psarades apoteloyn toys daskaloys kai toys agioys sas, me ametrhta agalmata lakseymena me thn morfh toys kai anarithmhtes ekklhsies anagermenes sthn mnhmh toys. Mia Ebraia parthena ensarkwnei to idaniko sas gia thn gynaika. Enas ebraios epanastaths-profhths einai h kentrikh morfh ths thrhskeytikhs sas latreias. Exoyme gkremisei ta eidwla sas, exoyme paramerisei thn ethnikh sas klhronomia, kai ta exoyme antikatasthsei me to diko mas THeo kai tis dikes mas paradoseis. Kamia katakthsh sthn istoria mporei estw amydra na sygkrithei me aythn thn apolyth katakthsh mas panw se sas.

Pws to kataferame? Sxedon kata lathos. Peripoy dyo xiliades xronia prin, sthn makrinh Palaistinh, h thrhskeia mas eixe parapesei sthn parakmh kai ston ylismo. Emporoi-xrhmatistes eixan sthn katoxh toys ton nao. Dieftharmenoi, egwistes iereis epeballan prostima ston lao mas kai paxainan. Tote enas nearos idealisths-patriwths hrthe sthn epifaneia kai periodeyse th xwra kalwntas gia mia anagennhsh ths pistews. Den eixe kamia prothesh na idrysei kapoia nea ekklhsia. Opws oloi oi profhtes prin apo ayton, o monos toy stoxos htan na eksagnisei kai na anazwogonhsei thn palia thrhskeia. Epitethhke stoys iereis kai apomakryne toys emporoys-xrhmatistes apo ton nao. Ayto ton efere se sygkroysh me thn kathierwmenh taksh kai ta sthrigmata ths. Oi Rwmaikes arxes, poy eixan ypo thn katoxh toys th xwra, foboymenoi thn epithetikh toy epanastatikothta kai eklambanontas thn ws mia politikh prospatheia apomakrynsews toys, ton synelaban, ton perasan apo dikh kai ton katadikasan se thanato dia ths stayrwsews, enan synhthismeno tropo ekteleshs ths epoxhs ekeinhs.

Oi akoloythoi toy Ihsoy ths Nazaret, kyriws sklaboi kai ftwxes gynaikes, mesa sto penthos kai thn apogohteysh toys, strafhkan makria apo ton kosmo kai metasxhmatisthkan se mia adelfothta apoteloymenh apo eirhnistes mh-antidrwntes, moirazontas thn mnhmh toy estayrwmenoy hgeth toys kai diabiwnontas mazi kata tropo kommoynistiko. Den htan para mia nea airesh sthn Ioydaia, dixws dynamh kai shmasia, oyte h prwth oyte h teleytaia.

Mono meta thn katastrofh ths Ieroysalhm apo toys Rwmaioys, h nea ayth pisth apekthse shmasia. Tote, enas patriwths Ebraios onomazomenos Paylos h Saoyl synelabe thn idea na tapeinwsei thn Rwmaikh isxy katastrefontas to hthiko twn stratiwtwn ths me dogmata agaphs kai mh-antistashs, khrygmena apo thn mikrh airesh twn Ebraiwn Xristianwn. Egine o Apostolos twn Ethnikwn, aytos poy mexri tote htan apo toys pleon drasthrioys diwktes ayths ths omadas. Kai toso kala ektelese o Paylos thn apostolh toy wste mesa se tesseris aiwnes h megalh aytokratoria poy eixe kyriepsei thn Palaistinh mazi me ton miso kosmo, metatraphke se swro apo ereipia. Kai o nomos poy bghke apo th Siwn egine h epishmh thrhskeia ths Rwmhs.

Ayth htan h arxh ths kyriarxias mas ston kosmo sas. Ma htan mono mia arxh. Apo ayto to shmeio kai meta, h istoria sas den para mia diamaxh gia kyriarxia metaksy ths palaias paganistikh sas psyxh kai ths dikhs mas Ebraikhs psyxhs. Oi misoi sas polemoi, megaloi kai mikroi, einai thrhskeytikoi polemoi, poy exoyn pragmatopoihthei basizomenoi sthn ermhneia enos h alloy edafioy ths didaskalias mas. Den prolabate kala kala na apeleytherwtheite apo thn prwtogonh thrhskeytikh sas aploikothta kai na epixeirhsete thn eksaskhsh ths paganistikhs Rwmaikhs didaskalias otan o Loythhros, oplismenos me ta dika mas eyaggelia, shkwthhke na sas riksei katw kai na enthronisei thn dikh mas klhronomia. Parte tis treis kyries epanastaseis twn sygxronwn kairwn - thn Gallikh, thn Amerikanikh kai thn Rwsikh. Ti apoteloyn para ton thriambo ths Ebraikhs ideas gia koinwnikh, politikh kai oikonomikh dikaiosynh.

Kai to telos einai akoma poly makria. Eksakoloythoyme na kyriarxoyme panw sas. Aythn akribws th stigmh oi ekklhsies sas einai temaxismenes apo ton emfylio polemo metaksy Fanatikwn kai Monternistwn, h me alla logia metaksy aytwn poy kremontai kata gramma stis didaskalies mas kai stis paradoseis mas kai aytwn poy prospathoyn me arga bhmata na mas apoballoyn. Sthn Dayton, Tennessee, mia koinwnia megalwmenh me thn Biblo, apagoreyei thn didaskalia ths episthmhs sas giati erxetai se antithesh me thn dikh mas Ebraikh ekdoxh gia thn proeleysh ths zwhs. Kai o Mr.Bryan, o arxhgos toy anti-Ebraikoy Ku Klux Klan sto Ethniko Dhmokratiko Synedrio, dinei thn ypertath maxh ths zwhs toy gia diko mas logariasmo, xwris na antilhfthei thn antifash. KSana kai ksana h Poyritanikh klhronomia ths Ioydaias ksespa kata kymata sthn logokrisia twn theamatwn, se Kyriakatikoys hthikoys nomoys kai se ethnika apagoreymenes prakseis. Kai enw ola ayta symbainoyn, eseis saxlamarizete me thn Ebraikh epirroh stis tainies!

Einai na aporei kaneis giati mas apexthaneste? Exoyme balei empodio sthn proodo sas. Sas exoyme epiballei ena kseno biblio kai mia ksenh pisth poy den mporeite na xwnepsete, poy brisketai se antiparathesh me thn ghgenh sas psyxh, poy sas exei monima se mia katastash astheneias kai poy den exete th dynamh oyte na aporripsete oyte omws kai plhrws na apodexteite.

Sthn oysia, bebaia, pote den dexthkate ta Xristianika mas didagmata, Sthn kardia sas paramenete paganistes. Eksakoloytheite na agapate ton polemo, tis xaragmenes morfes kai ton antagwnismo. Eksakoloytheite na perhfaneyeste gia to gymno anthrwpino swma. H ethnikh sas syneidhsh, par' olh thn dhmokratia kai tis koinwnikes epanastaseis, paramenei ena aksiolyphto ateles antikeimeno. Emeis apla exoyme diairesei thn psyxh sas, exoyme prokalesei sygxysh stis ormes sas, exoyme paralysei tis epithymies sas. Sth mesh ths maxhs eiste ypoxrewmenoi na gonatizete katw se ayton poy sas prostakse na gyrisete to allo magoylo, poy eipe na mhn Antistatheite se kanena kako kai Eyloghmenoi einai oi eirhnopoioi. Mesa ston potho sas gia apokthsh, enoxleiste ksafnika apo kapoia anamnhsh apo tis hmeres toy kathxhtikoy peri kamia egnoias gia thn epomenh mera. Stis biomhxanikes sas maxes, otan tha tsakizate mia apergia dixws typseis, ksafnika thymosaste oti oi ftwxoi einai eyloghmenoi kai oti oi andres einai adelfia sthn Patrothta toy Kyrioy. Kai kathws eiste etoimoi na ypokypsete ston peirasmo, h Ebraikh sas eksaskhsh akoympa ena apotreptiko xeri ston wmo sas kai eksfendonizei to yperxeilismeno pothri makria apo ta xeilh sas. Eseis oi Xristianoi den exete pote ekxristianistei. Se ayto to shmeio exoyme apotyxei. Alla omws exoyme katastrepsei gia panta th xara toy paganismoy gia sas.

Etsi loipon giati na mhn mas apexthaneste? An briskomaste emeis sth dikh sas thesh kata pasa pithanothta tha apexthanomaste esas pio entona ap' oti eseis emas. Omws emeis den tha eixame problhma na sas poyme to giati. Den tha anatrexame se ypekfyges kai se diafana prosxhmata. Me ekatommyria aksiosebastoys Ebraioys katasthmatarxes gyrw mas den tha prosballame thn nohmosynh sas kai thn dikh mas entimothta isxyrizomenoi oti o kommoynismos einai mia Ebraikh filosofia. Kai me ekatommyria sklhra ergazomenoys kai adekaroys Ebraioys mikropwlhtes kai ergates den tha geloiopoioymastan isxyrizomenoi oti o kapitalismos einai ena Ebraiko monopwlio. Oxi, tha phgainame kateytheian sto thema. THa atenizame skeptika aythn thn mperdemenh, anapotelesmatikh ataksia poy onomazoyme politismo, ayto miso-Xristianiko miso-paganistiko synonthyleyma, kai - me tis theseis mas antestrammenes - tha sas legame sta isa: Gia ayto ta xali, eyxaristoyme esas, toys profhtes sas kai thn Biblo sas."

Dhmosieythke sto THE CENTURY MAGAZINE, ton Febroyario toy 1928.
APESTALMENOS STOYS ETHNIKOYS
O prwtos poy antelhfthh tis Dynatothtes toy Polemoy mesw Propagandas
Apo ton Marcus Eli Ravage


Eseis oi Xristianoi anhsyxeite kai paraponieste gia thn epirroh twn Ebraiwn ston politismo sas. Eimaste, opws lete, enas diethnhs laos, mia sympaghs meionothta anamesa sas, me paradoseis, endiaferonta, filodoksies kai stoxoys ksexwrista apo ta dika sas. Kai diakhryssete oti ayth h katastash pragmatwn apotelei kindyno gia thn methodikh sas anaptyksh. Mperdeyei tis parormhseis sas. Nika toys skopoys sas. Prokalei sygxysh sthn poreia sas. Kai adiaforw poia einai h apomakrh katagwgh kai dedhlwmenh pisth ths fatrias twn kybernwntwn. H epirroh, apo thn allh meria, einai sigoyra paroysa, kai einai kata poly megalyterh kai perissotero ypoylh apo oti deixnei na antilambaneste. Ayto einai poy mas mperdeyei, mas diaskedazei kai kamia fora mas eksaptei se ayto to paixnidi sas enantion twn Ebraiwn. Akoygetai toso pompwdes. Kykloforeite psithyrizontas tromagmenoi gia thn anameiksh twn Ebraiwn se ayto se ekeino kai sto allo. Mas prokalei rigos. Syneidhtopoioyme thn plhgh poy sas prokalesame otan sas epiballame thn ksenh mas pisth kai tis paradoseis. As ypothesoyme, leme tremontas, oti tha ksypnhsete kai tha katalabete oti h thrhskeia sas, h ekpaideysh sas, h hthikh sas, to koinwniko, kybernhtiko kai nomiko sas systhma, einai oysiastika dika mas dhmioyrghmata! Kai tote to ksekatharizete kai milate aoristws gia Ebraioys xrhmatodotes kai Ebraioys diafhmistes kinhmatografikwn tainiwn kai o tromos mas dialyetai mesa sto gelio. Pote, antilambanomaste me anakoyfish, den tha mathete thn pragmatikh mayrila twn egklhmatwn mas.

Den mporoyme na to katalaboyme. Eite den gnwrizete eite den exete to koyragio na mas kathgorhsete gia ekeines tis prakseis gia tis opoies kapoio toylaxiston ixnos apodeiksews yparxei kai poy enas eyfyhs dikasths kai ena swma enorkwn tha mporoyse na eksetasei dixws anypomonhsia. Giati na paizete me mh peistika psilopragmata otan mporeite poly apla na mas kathgorhsete gia sobara kai apodeiksima adikhmata? Giati na mas petate mia olofanerh kai adeksia plastografia opws ayth twn Prwtokollwn twn Gerontwn ths Siwn otan mporeite kallista na mas antimetwpisete me thn Apokalypsh toy Iwannoy? Giati na syzhtate gia Marks kai Trotski otan diathetete ton Ihsoy ths Nazaret kai ton Paylo ths Tarsoy gia na mas anastatwsete?

Mas apokaleite yponomeytes, taraksies, kaphleytes epanastasewn. Einai h alhtheia kai egw mazeyomai apo thn anakalypsh sas. Mporei na apokalyfthei mono me thn elaxisth prospatheia kai anakatema twn gegonotwn oti emeis briskomaste pisw apo oles tis kyries epanastaseis ths istorias sas. Dixws amfibolia eixame megalo meridio sthn Loythhrianh Epanastash, kai apotelei apla gegonos oti hmaste oi kyrioi ypokinhtes twn dhmokratikwn epanastasewn ths astikhs takshs toy proteleytaioy aiwna toso sthn Gallia oso kai sthn Amerikh. An den hmastan, den tha gnwrizame ta symferonta mas. Alla mhpws ypswnete to daktylo sas na mas katadeiksete, kathgorwntas mas gia ayta ta apotropaia kai katagegrammena egklhmata? Katholoy!! Mas apodidete paraloga, ton teleytaio megalo Polemo kai thn anataraxh sthn Rwsia, poy den exoyn apla prokalesei thn megalyterh zhmia stoys idioys toys Ebraioys alla kai poy enas mathhths mporoyse na problepsei poio tha htan to apotelesma.

Alla akoma kai aytes oi skeywries kai epanastaseis den einai tipota sygkrinomena me thn megalh synomwsia poy mhxaneythkame sto ksekinhma ayths ths epoxhs kai poy proorizotan na metatrepsei thn pisth enos Ebraikoy dogmatos sthn thrhskeia toy Dytikoy Kosmoy. H Metarrythmish den eixe sxediastei apo katharo dolo. Phre gia mas ekdikhsh apo enan palaio exthro kai apokatesthse thn Biblo mas dinontas thn timhtikh thesh sthn Xristianosynh. Oi Dhmokratikes epanastaseis toy dekatoy ogdooy aiwna mas apeleytherwsan apo tis xronies politikes kai koinwnikes anikanothtes. Emas mas eyergethsan, alla esas den sas prokalesan kamia zhmia. Antithetws, sas eferan eyhmeria kai sas dieyrynan. Xrwstate ta prwteia sas ston kosmo, se aytes. Alla h anataraxh poy efere thn Xristianosynh sthn Eyrwph htan - h toylaxiston mporei poly eykola na fanei oti htan - sxediasmenh kai ektelesmenh apo Ebraioys san praksh ekdikhshs enantia se mia megalh Ethnikh politeia. Kai otan milate gia Ebraikes synomwsies, den mporw me tipota na katalabw giati den anafereste sthn katastrofh ths Rwmhs kai oloklhroy toy politismoy ths arxaiothtas poy htan sygkentrwmenos katw apo to labaro ths, apo ta xeria toy Ebraikoy Xristianismoy.

Einai apisteyto, alla fainetai oti eseis oi Xristianoi den gnwrizete apo poy hrthe h thrhskeia sas, pws kai giati. Oi istorikoi sas, me mia mono megalh eksairesh, den sas ta lene. Ta eggrafa se aythn thn ypothesh, poy einai merh ths Bibloy, ta pselnete alla den ta diabazete. Exoyme kanei th doyleia mas toso telia. Pisteyete thn propaganda mas toso anepifylakta. O erxomos toy Xristianismoy den einai gia sas ena synhthismeno istoriko gegonos poy ksephdhse mesa apo alla gegonota ths epoxhs. Einai h ekplhrwsh mias theikhs Ebraikhs profhteias - me enarmonismenes dikes sas beltiwseis. Den epefere, opws eseis to antilambaneste, thn katastrofh enas megaloy Ethnikoy politismoy kai mias megalhs Ethnikhs aytokratorias me thn opoia o Ebraismos briskotan se polemo. Den erikse thn anthrwpothta se barbarothta kai se skotadi gia xilia xronia. Hrthe gia na ferei th swthria se enan Ethniko kosmo!

Alla edw, yphrkse ena fobero yponomeytiko kinhma, poy ekkolafthke sthn Palaistinh, poy eksaplwthhke apo Ebraioys taraxopoioys, poy xrhmatodoththhke apo Ebraika kefalaia, poy didaxthhke apo Ebraika fylladia kai grapta, se mia epoxh poy o Ebraismos kai h Rwmh briskontan se mia maxh thanatoy kai poy katelhkse me to gkremisma ths megalhs Ethnikhs aytokratorias. Oyte kan to blepete ayto, par' olo poy ena eyfyes paidi, anephreasto apo theologikh mageia, tha mporoyse na sas ekshghsei ti akribws symbainei meta apo mia biastikh mono anagnwsh ths aplhs katagrafhs. Kai synexizete na flyareite gia Ebraikes synomwsies kai parathetete periptwseis san ton Megalo Polemo kai thn Rwsikh Epanastash! Kai ystera aporeite poy emeis oi Ebraioi panta antimetwpizame toys antishmites toso epipolaia, arkei na mhn katefeygan sthn bia?

Kai exete yp' opsh, oti mia aythentia san ton Gibbon prospathhse prin apo xronia na sas diafwtisei. Exei perasei panw apo enamishs aiwnas apo tote poy «H parakmh kai h Katarreysh ths Rwmaikhs Aytokratorias» ta ksemprostiase ola. O Gibbon, o opoios den htan kanenas iereas poy epaize me thn Istoria, den prospathhse na dikaiologhsei to telos mias megalhs epoxhs epinowntas blakwdeis hlithiothtes sxetika me thn faylothta kai thn diafthora ths Rwmhs, sxetika me thn parakmh twn hthikwn aksiwn kai ths pisths se mia aytokratoria poy briskotan akribws thn epoxh ekeinh sthn pio doksasmenh kai dhmioyrgikh ths periodo. Pws tha mporoyse? Zoyse sthn Aygoystianh Epoxh sto Londino poy - par' olo ta dyo xiliades xronia apo ton erxomo ths Xristianikhs swthrias, apoteloyse thn kalyterh apomimhsh ths Rwmhs toy Aygoystoy oson anafora thn ekseygenismenh akolasia, poy mporoysan na paroysiasoyn oi omixlwdeis nhsiwtes. Oxi, O Gibbon htan enas fyletika syneidhtopoihmenos Ethnikos kai enas thaymasths ths koyltoyras ths Paganistikhs Dyshs, kathws epishs kai istorikos me myalo kai matia. Etsi den eixe kamia dyskolia ypodeiknyontas thn arrwstia poy eixe sapisei kai eksafanisei to eygeniko oikodomhma toy arxaioy politismoy. Ethese thn Xristianosynh - ton nomo poy eksaplwthhke apo thn Siwn kai ton logo toy THeoy apo thn Ieroysalhm - san thn basikh aitia ths parakmhs kai katarreyshs ths Rwmhs kai twn oswn antiproswpeye.


Mexri edw kala. Alla o Gibbon den proxwrhse oso eprepe. Blepete, gennhthhke kai pethane enan aiwna prin thn efeyresh toy episthmonikoy anti-Shmitismoy. Den ypologise katholoy to stoixeio ths protheshs. Eide mia ksenh pisth na ksepetagetai apo thn Anatolh kai na katakyrieyei ta omorfa merh ths Dyshs. Den toy perase pote apo to myalo oti se ayto to katastreptiko telos htan afierwmenh h olh doloplokia ths swthrias. Kai omws ta gegonota einai toso ksekathara oso tha thelate. Afhste me, en syntomia, na eksistorhsw gia mia akoma fora thn istoria, dixws thaymata, profhteies h mageies.

Gia na exoyme mia kalyterh prooptikh, tha prepei na paw ligo perissotero pisw. H drash apoteleitai bolika apo tesseris prakseis, ftanontas sto apokoryfwma sthn trith. O xronos, opoy shkwnetai h prwth aylaia, einai peripoy to 65 p.X. Ta proswpa toy dramatos einai, ektos apo toys mikroys roloys, h Ioydaia kai h Rwmh. H Ioydaia einai ena mikro basileio pera apo tis aktes ths Anatolikhs Mesogeioy. Gia pente aiwnes den apoteloyse para gewgrafiko oro. KSana kai ksana eixe katapaththei kai katastrafei kai o plhthysmos toy eixe eksoristei h sklabwthei apo toys isxyroys geitones. Kat' onoma mono aneksarthto, einai thn epoxh ayth astathhs oso pote kai brisketai sto xeilos emfylioy polemoy. H aytokratoria ths Dyshs, me ton pyrhna ths sthn Dhmokratikh Polh ths Rwmhs, an kai akoma den apotelei kyriarxo toy kosmoy, odeyei taxista pros ta ' kei. Einai anagnwrismenh ws h mia megalh stratiwtikh dynamh ths epoxhs kathws epishs kai diadoxos ths Ellados kai to kentro toy Politismoy.

Mexri to shmeio ayto, oi dyo politeies eixan elaxisth h kai katholoy epafh, h mia me thn allh. Tote xwris kamia prosklhsh apo thn idia, zhththhke apo thn Rwmh na anakateytei stis Ioydaikes ypotheseis. Mia antidikia eixe dhmioyrghthei anamesa se dyo adelfia sxetika me th diadoxh ston ashmanto throno, kai o Rwmaios strathgos Pomphios, poy etyxe na brisketai sthn Damasko asxoloymenos me sobarotera themata, zhththhke na diaithteysei stoys diekdikhtes. Me thn aploikh eythythta enos dhmokratikoy stratiwth, o Pomphios eksorise ena apo ta adelfia, petakse thn anwterh bathmida toy ierateioy ston antizhlo, kai dielyse teleiws thn basilikh aksioprepeia. Gia na mhn makrhgoroyme, o syllogismos toy Pomphioy eixe san stoxo na ginei h Ioydaia Rwmaikh kthsh. Oi Ebraioi, isws oxi periergo, antedrasan. Kai h Rwmh gia na toys kateynasei kai gia na symbibastei me thn topikh kaxypopsia, apokatesthse thn basilikh eksoysia. Diorise, dhladh, enan diko ths basilia. Htan gios foroeispraktora, apo thn fylh twn Idoymaiwn, onomazomeno Hrwdh. Alla oi Ebraioi den hremhsan kai eksakoloythhsan na dhmioyrgoyn fasaries. H Rwmh to thewrhse megalh axaristia apo meria toys.

Ola ayta den einai para enas prologos, kai exei eisaxthei sthn drash gia na katanohthei to ti epakoloythei. H Ebraikh dysforia metatraphke se dysareskeia kai se anoikth eksegersh otan oi Ethnikoi hgetes toys arxisan na eisagoyn sthn Ieroysalhm tis eylogies ths Dytikhs koyltoyras. Xaragmenes apeikoniseis, athlhtikoi agwnes, Ellhniko drama kai parastaseis monomaxwn den htan toy goystoy twn Ebraiwn. Oi eysebeis ta thewrhsan ws prosbolh katw apo thn myth toy Iexwba, par' olo poy oi topikoi aksiwmatoyxoi ekshgoysan ypomonetika oti ayta ola eixan skopo thn diaskedash kai thn diapaidagwghsh ths mh-Ebraikhs froyras. Oi Ebraioi antistathhkan me idiaiterh sthenarothta sthn eleysh toy apotelesmatikoy Rwmaioy foro-eispraktora. Ma panw ap' ola, hthelan pisw ena basilia ths dikhs toys fylhs kai ths dikhs toys basilikhs genias.

Sta plhthh mesa, h epanastash phre thn morfh mias anagennhshs ths palias pisths se enan Messia, enan diorismeno apo ton THeo swthra poy tha apolytrwne ton lao toy apo ton kseno zygo kai tha kathistoyse thn Ioydaia ypertath dynamh anamesa sta ethnh. Den yphrxe aneparkeia diekdikhtwn ayths ths apostolhs. Sthn Galilaia, enas Ioydas odhghse mia mallon isxyrh eksegersh, poy gnwrise megalh laikh yposthriksh. O Iwannhs, o apokaloymenos Baptisths, droyse sthn xwra ths Iordanias. Akoloythhthhke apo enan allo anthrwpo ths boreias xwras, ton Ihsoy ths Nazaret. Kai oi treis htan daskaloi ths texnikhs na enswmatwnoyn emprhstikes, politiko - anatreptikes theseis se akakes theologikes fraseis. Kai oi treis xrhsimopoihsan to idio shmadi eksegershs - Eftase h wra. Kai oi treis grhgora synelhfthhsan kai ektelesthkan, kai oi dyo Galilaioi me stayrwsh.

KSexwra apo proswpikes aretes, o Ihsoys ths Nazaret yphrkse, opws kai oi prokatoxoi toy, enas politikos taraxopoios apasxolhmenos me to na apeleytherwsei thn xwra toy apo ton kseno katakthth. Yparxoyn akoma arketes apodeikseis oti diathroyse kai mia filodoksia na ginei basilias mias aneksarthths Ioydaias. Yposthrize, h telos pantwn opws yposthriksan argotera oi biografoi toy, oti kratoyse apo thn arxaia basilikh oikogeneia toy Dayid. Alla h patrothta toy einai kapws mperdemenh. Oi idioi syggrafeis poy eksixniazoyn thn katagwgh toy syzygoy ths mhteras toy pisw ston psalmwdo-basilia epishs skiagrafhsan ton Ihsoy ws ton gio toy Iexwba kai paradexthkan oti o Iwshf den htan pateras toy.

Fainetai wstoso oti o Ihsoys katalabe syntoma thn mataiothta ths politikhs toy apostolhs kai estrepse ta rhtorika toy talenta kai thn megalh toy dhmotikothta me ta plhthh pros mia diaforetikh kapws kateythynsh. KSekinhse na khryttei mia prwtogonh morfh laikismoy, sosialismoy kai fileirhnismoy. To apotelesma ayths ths allaghs toy programmatos toy htan na kerdisei thn exthrothta twn dynamika isxyroterwn, oikonomika, taksewn, genika twn ierewn kai twn patriwtwn, kai na periorisei toys pistoys toy stoys ftwxoys , sthn ergatikh taksh kai stoys sklaboys.

Meta ton thanato toy, aytoi oi xamhlhs taksews apostoloi toy dhmioyrghsan mia kommoynistikh adelfothta. Ena khrygma poy o apothanwn hgeth toys eixe kapote pragmatopoihsei se mia lofoplagia, sygkentrwne gia aytoys thn oysia ths didaskalias toy, kai to metetrepsan ston kanona ths zwhs toys. Htan mia filosofia ypologismenh na sygkinhsei bathytata tapeinoys anthrwpoys. Parhgoroyse aytoys poy basanizontan edw sthn gh me yposxomenes amoibes pera apo ton tafo. Ekane aretes tis anagkaiothtes twn adynatwn. Άndres dixws elpida sto mellon, wthoyntan na mhn skeftontai to ayrio. Άndres anikanoi na antidrasoyn se prosboles h traymatismoys didaskontan na mhn antistekontai se kanena kako. Άndres katadikasmenoi se mia zwh doylikothtas kai anexeias, bebaiwnontan gia thn aksioprepeia ths ergasias kai ths ftwxeias. Oi adynamoi, oi katafronhmenoi, oi katapathmenoi, tha apoteloysan - apo toyde kai sto ekshs - toys eklektoys kai toys agaphmenoys toy THeoy. Stoys kosmikoys, stoys filodoksoys, stoys ploysioys kai stoys isxyroys tha apagoreyotan h eisodos ston paradeiso.

To apotelesma, tote, ths apostolhs toy Ihsoy htan h dhmioyrgia mias neas aireshs sthn Ioydaia. Den htan oyte h prwth oyte h teleytaia. H Ioydaia, opws h shmerinh Amerikh, apoteloyse gonimo edafos gia perierga dogmata. Oi Ebionim (Ebraioi Xristianoi) - oi aporoi, opws aytoapokaloyntan - den thewroysan ta pisteyw toys ws mia nea thrhskeia. Ebraioi gennhthhkan kai Ebraioi paremeinan. Oi didaskalies toy kyrioy toys htan entagmenes perissotero se mia morfh koinwnikhs filosofias, enan hthiko kwdika symperiforas, enan tropo zwhs. Stoys shmerinoys Xristianoys, poy pote den koyrazontai na rwtane giati oi Ebraioi den dexthkan ton Ihsoy kai tis didaskalies toy, mporw mono na apanthsw oti gia ena megalo diasthma kaneis, para mono oi Ebraioi ton dexthkan. To na niwthei kaneis ekplhksh giati olos o Ebraikos laos den egine Ebionim einai san na perimenei oloys toys Amerikanoys na ginoyn Oynitarianoi h Baptistes h Xristianoi Episthmones. Se synhthismenoys kairoys mikrh shmasia tha dinontan sthn koyreliasmenh adelfothta. Doyloi kai ergates oi perissoteroi, h adynamia toys isws kai na eixe entharrynthei apo tis isxyres takseis. Alla me thn xwra na brisketai sthn mesh mias maxhs me enan kseno exthro, h mh-kosmikh filosofia phre enan epikindyno prosanatolismo. Htan ena dogma twn pseydaisthhsewn, ths paraithshs kai ths httas. Apeiloyse na kampsei to hthiko twn polemistwn toy ethnoys en kairw polemoy.

Aytes oi eylogies twn eirhnopoiwn, ayto to gyrisma toy alloy magoyloy, ayth h mh-antistash, ayth h agaph gia ton exthro, fainotan san mia skopimh prospatheia paralyshs kai egklwbismoy ths thelhsews toy ethnoys se mia krish kai bebaiwmenh nikh gia ton exthro.

Etsi den htan periergo poy oi Ebraikes arxes arxisan na katadiwkoyn toys Ebionim. Eisebalan stis sygkentrwseis toys kai tis dielyan, oi hgetes toys rixthkan sthn fylakh, ta dogmata toys khryxthkan ektos nomoy. Fanhke gia ligo oti h airesh ayth syntoma tha eksafanizontan. Tote, ksafnika, h aylaia shkwthhke gia thn trith praksh kai ta gegonota phran mia nea troph.

Isws o pio ameiliktos exthros twn airesewn htan kapoios Saoyl, enas skhnopoios. Gennhmenos kai megalwmenos sthn Tarso kai ara anthrwpos me kapoia morfwsh sthn Ellhnikh koyltoyra, apexthanotan tis nees didaskalies gia th mh-kosmikothta kai thn apoksenwsh toys apo thn zwh. San Ebraios patriwths fobotan thn epidrash toys ston ethniko agwna. Polytaksidemenos anthrwpos, glwssomathhs, htan o pleon katallhlos gia na phgainei stis skorpismenes Ebraikes koinothtes gia na eksoydeterwnei thn eksaplwsh twn sosialistikwn, eirhnistikwn toys dogmatwn. Oi arxhgoi ths Ieroysalhm ton diorisan kyrio diwkth twn Ebionim.

Briskotan sto dromo gia thn Damasko gia na syllabei mia omada airetikwn otan toy hrthe mia prwtotyph idea. Sthn allokoth frash toy Biblioy twn Praksewn, eide ena orama. Eide, sthn pragmatikothta, dyo. Antilhfthhke, arxika, poso elaxistes htan oi pithanothtes ths mikrhs Ioydaias na kerdisei enan enoplo agwna enantion ths megalyterhs stratiwtikhs dynamhs toy kosmoy. Deyteron, kai shmantikotero, syneidhtopoihse oti h planemenh airesh poy aytos katepnige, tha mporoyse na diamorfwthei se ena akatamaxhto oplo enantia ston tromaktiko antipalo. Pathhtikothta, mh-antistash, paraithsh, agaph, apoteloysan epikindynes didaskalies sthn patrida. Diasparmenes omws stis exthrikes legewnes, tha mporoysan isws na diaspasoyn thn peitharxia toys kai na epiferoyn akoma kai thn nikh sthn Ieroysalhm. O Saoyl, me liga logia, htan pithanothta o prwtos anthrwpos poy eixe antilhfthei tis dynatothtes dieksagwghs polemoy mesw ths propagandas.

Taksidepse sthn Damasko, kai ekei pros ekplhksh toso twn filwn toy oso kai aytwn poy eixe skopo na katasteilei, anakoinwse ton proshlytismo toy sthn thrhskeia kai zhthse thn entaksh toy sthn adelfothta. Kata thn epistrofh toy sthn Ieroysalhm ksediplwse thn nea toy strathgikh mprosta stoys ekplhktoys Gerontes ths Siwn. Meta apo polles diafwnies kai bathyteres syzhthseis, yiotheththhke. Perissoterh antistash shmeiwthhke apo toys hgetes twn Ebionim ths prwteyoysas. Dyspistoysan ws pros ta kinhtra toy kai foboyntan oti h protash toy na apogymnwthei h thrhskeia apo tis arxaies Ebraikes synhtheis kai teletes gia na ginei apodekth apo toys Ethnikoys, tha gemize thn adelfothta me ksenoys miso-proshlytismenoys kai tha meiwne th dynamh ths. Alla sto telos kerdize kai th dikh toys yposthriksh. Kai etsi o Saoyl, o tromeroteros diwkths twn akoloythwn toy Ihsoy, egine o Paylos, o Apostolos twn Ethnikwn. Kai etsi, taytoxrona, ksekinhse kai h diaspora stis paganistikes xwres ths Dyshs, mia olotela kainoyria Anatolitikh thrhskeia.

Dystyxws gia to sxedio toy Payloy, h nea strathgikh leitoyrghse parapanw apo kala. H anakainismenh kai kapws saghneytikh toy theologia, proshlytize pistoys grhgorotera apo oti tolmoyse na elpizei h akoma kai na eyxotan. H idea toy, tha prepei na exoyme panta yp' opsh mas, se aythn thn fash htan kathara amyntikh. (ayto einai syzhthsimo*). Den eixe kamia skepsh eyaggelismoy toy kosmoy. Elpize mono na apotharrynei ton exthro. Exontas epityxei ayto, kai me thn Rwmaikh froyra eksw apo thn Palaistinh, htan etoimos gia anakwxh. Alla oi sklaboi kai oi katapiesmenoi ths Aytokratorias, oi athlioi klhrwtoi kai to peinasmeno proletariato ths idias ths prwteyoysas, brhkan tosh parhgoria sthn prosarmosmenh Paylikh ekdoxh ths aireshs oso kai oi kahmenoi Ebraioi prin apo aytoys eixan brei sta prwtarxika didagmata toy stayrwmenoy toys kyrioy. To apotelesma ayths ths aproblepths epityxias htan na anoixtoyn ta matia toy exthroy sto ti akribws synebaine. Anhsyxhtikes anafores gia kroysmata apeitharxias anamesa stoys stratiwtes arxisan na kataklyzoyn thn Rwmh apo toys dioikhtes toy stratoy sthn Palaistinh kai alloy. Anti na prokalesoyn thn paysh stis aytokratorikes arxes, oi nees taktikes peismwsan perissotero thn apofasistikothta toys. H Rwmh epese panw sthn Ieroysalhm me fwtia kai ksifos kai meta apo mia tromaktikh poliorkia poy dihrkese tessera xronia, katestrepse thn fwlia ths anastatwshs (70 m.X). Toylaxiston nomize oti thn katestrepse.

Oi istorikoi ths epoxhs den mas afhnoyn amfibolies gia tis protheseis ths Rwmhs. Mas lene oti o Nerwn esteile ton Bespasiano kai ton gio toy ton Tito me apolytes kai rhtes entoles na syntripsoyn thn Palaistinh mazi me ton Xristianismo. Gia toys Rwmaioys, h Xristianosynh den htan para Ioydaikh Maxhtikothta, mia ermhneia en pash periptwsei, poy den apexei kai poly apo ta gegonota. Oso anafora thn eyxh toy Nerwna, pragmatopoihthhke toylaxiston kata to hmisy. H Palaistinh syntrifthke toso oloklhrwtika poy paramenei mexri kai shmera ena politiko ereipio. (To Israhl den yphrxe otan grafthke ayto to arthro)*. Alla h Xristianosynh den katastrafhke toso eykola.

En antithetws, mono meta apo thn ptwsh ths Ieroysalhm to programma toy Payloy anaptyxthhke sto megisto. Mexri twra, opws exw pei, h taktikh toy htan apla na fobisei kai na diwksei ton katakthth (ksana, syzhthsimo)*, me ton idio topo poy o Mwyshs molyne toys Faraw. Proxwroyse me epifylaksh kai distagmo, prosexontas na mhn ksypnhsei ton isxyro antipalo. Htan diatetheimenos na paiksei me to neo toy oplo mpros th myth toy exthroy kai na ton kanei na niwsei thn akrh toy, alla deiliaze sto na to karfwsei me olh toy th dynamh. Twra poy exei symbei to xeirotero kai h Ioydaia den exei pleon na xasei tipota allo, petakse tis anastoles toy kai metefere ton polemo sth xwra toy exthroy. O stoxos twra den htan tipota ligoteros apo to na tapeinwthei h Rwmh opws ayth eixe tapeinwsei thn Ieroysalhm, na th sbhsei apo to xarth opws ayth eixe sbhsei thn Ioydaia.

An ta idia grapta toy Payloy den sas peithoyn gia aythn thn ermhneia twn praksewn toy, sas efistw thn prosoxh sas ston pio eilikrinh toy synergath, ton Iwannh. Ekei poy o Paylos, energwntas mesa sthn skia toy basilikoy palatioy, kai ton miso kairo aixmalwtos se Rwmaikes fylakes, einai ypoxrewmenos na asxoleitai me paraboles kai krymmenes endeikseis, o Iwannhs, apeythynomenos se dysaresthmenoys Asiates, exei thn polyteleia ths aplhs omilias. Opws kai na exei, to fylladio toy me ton titlo «Apokalypsh», einai, sthn oysia, mia apokalypsh ths olhs kataplhktikhs ypotheshs. H Rwmh, fantastika apokaloymenh Babylwnia, perigrafetai leptomerws me th glwssa ekrhktikoy misoys, san thn mhtera twn pornwn kai twn bdelygmatwn ths ghs, san th gynaika methysmenh me to aima twn agiwn (Ebraiwn), san ton katapiesth twn «anthrwpwn kai mazwn kai ethnwn kai glwsswn» kai - gia na afairethei kathe amfibolia gia thn taytothta ths - san «th megalh polh poy kyriarxhse panw stoys basiliades ths ghs».Enas aggelos thriambeytika fwnazei: «H Babylwnia h megalh exei pesei, exei pesei». Sthn synexeia akoloythei mia orgiastikh eikona katastrofhs. Emporio kai biomhxania kai thalassies synallages briskontai sto telos. Texnh kai moysikh kai «h fwnh toy gamproy kai ths nyfhs» exoyn siwphsei. Skotadi kai erhmwsh kyriarxoyn san to peplo panw sthn skhnh. Oi eygenikoi Xristianoi katakthtes kylioyntai hdonika mesa sto aima mexri tis seles twn alogwn toys. «Agalliaste panw apo aythn, esy oyrane, kai seis agioi apostoloi kai profhtes, giati o THeos thn ekdikhthhke gia sas».

Kai poio to telos kai o skopos oloy aytoy toy xaoys kai ths katastrofhs? O Iwannhs den sygkratei ta logia toy gia na mas pei. Giati kleinei thn eysebh toy profhteia me ena orama apo tis dokses ths neas - dhladh ths apokatesthmenhs - Ieroysalhm. Oxi kapoia allhgorikh fantasiwsh, na kserete, alla kyriolektika h Ieroysalhm, h prwteyoysa toy megaloy ksanaenwmenoy basileioy twn «dwdeka fylwn twn paidiwn toy Israhl» (To Israhl idrythhke 20 xronia meta poy grafthke ayto to arthro)*.

Mporei kaneis na apaithsei kati pio ksekatharo?

Fysika, kanenas politismos den tha mporoyse na antistathei gia panta enantia se tetoioy eidoys epitheshs. Mexri to etos 200 oi prospatheies toy Payloy kai toy Iwannh kai twn diadoxwn toys eixan proxwrhsei toso poly se oles tis takseis ths Rwmaikhs koinwnias, wste h Xristianosynh eixe ginei to kyriarxo dogma se olh thn aytokratoria. En tw metaksy, opws dioratika eixe problepsei o Paylos, h Rwmaikh hthikh kai peitharxia eixan ksepesei, toso poy olo kai syxnotera, oi rwmaikes legewnes, poy kapote apoteloysan ton tromo toy kosmoy kai thn spondylikh sthlh ths Dytikh koyltoyras, gnwrizan thn htta apo barbaroys eisboleis. Sto etos 326 o aytokratoras Kwnstantinos, elpizontas na elegksei thn ypoylh noso, ypekypse ston proshlytismo kai anakhrykse thn Xristianosynh san epishmh thrhskeia. Htan pleon arga. Meta apo ayton o aytokratoras Ioylianos prospathhse na katafygei gia mia akomh fora sthn katastolh. Alla oyte antistash oyte ekxwrhsh dikaiwmatwn wfeloysan. To Rwmaiko politiko swma eixe katanthsei skoylhkofagwmeno apo Palaistiniakh propaganda. O Paylos eixe thriambeysei.

Aytos einai o tropos poy, an hmoyn egw enas antishmiths psaxnontas gia ena aksiopisto deigma Ebraikhs yponomeytikhs synwmosias, tha ermhneya thn eleysh enas diamorfwmenoy Ioydaikoy dogmatos ston Dytiko kosmo.

* - Einai logia twn antigrafewn.





THS ARETHS OYDEN KTHMA SEMNOTERON, OYDE BEBAIOTERON ESTIN
Kanena kthma den einai semnotero kai pio bebaio apo thn areth.
ISOKRATHS







 
dimitris 
journeyman
Posts: 59
dimitris
Loc: Thessaloniki, Greece
Registered on 05-13-03
06-29-03 06:28 PM - Post#9276    

    In response to copy_paste

Tha epixeirisw na to diabasw, argotera me thn hsyxia moy. To kalo poy soy thelw... na aksizei ton kopo... gia ti zhthsa thn gnwmh soy kai OXI.... PRAGMATEIA!
Δάσκαλος








 
Anonymous 
06-30-03 08:06 AM - Post#9287    

    In response to

To oti efage para mia tessarakonta, stin pafo nomizo den etan tipota. Distixos den vrethike kapios to kairo akeino na katharisi ta ioudaika karkinomata prin katavalloun to Ellinismo.







 
agnostotheo 
Journeyman
Posts: 77
Loc: USA
Registered on 08-14-01
06-30-03 08:14 AM - Post#9288    

    In response to SVATS

"O Paulianismos itan apotelasma tis morodidaskalias tou, kai tous Paulianistas, ena enthimoume kala, tous katesfaksan oi xristianoi"

Mipos mpori na grapsi kapios perissotera se auto to thema?


Se genikes grammes o paulos etan o ypaitios, o prwtergatis yia tin katastrofi tou Ellinikou politismou.








 
Leniw 
Enthusiast
Posts: 635
Loc: New York
Registered on 05-08-01
06-30-03 08:47 AM - Post#9290    

    In response to agnostotheo

EKEINO POU DEN MPORW NA KATALABW EINAI, TI KANOUME EMEIS OI ELLINES APO TOTE NA KSEKATHARISOUME MESA MAS POIES EINAI OI RIZES MAS KAI PWS THA BOROUSAME NA EIMASTE AN DEN EIXAME ASPASTHEI TON XRISTIANISMO. PADWS AN KANENAS EINAI ADIKEIMENIKOS THA DIAPISTWSEI OTI OI ELLINES PAROLH TIN ANAGASTIKI BARBARIKI OMADIKI SFAGI POU YPESTISAN GIA NA ASPASTHOUN TON XRISTIANISMO, ( MI KSEXNATE TO THEODOSIO STO IPPODROMIO THESSALONIKIS POU KATESFAKSE TOUS EIDWLOLATRES POU DEN HSAN PARA OI ELLINES TIS EPOXIS EKEINIS) LOIPON PAROLA AYTA, OI ELLINES KRATISAN KAI TIS APOKRIES TIS DIKES TOUS, KAI TA PANIGIRIA TOYS KAI POLLA APO TON ARXAIO KOSMO. KAI THELEIS NA SOU PW KAI KATI. POLLES APO AYTES TIS THEOUSES PROSKINANE TA RASA, ALLA OI PERISSOTERES APO AYTES EXOUN KSIPNISEI KAI KANOUN AYTO POU TOUS LEEI I SINIDISI TOUS.



Ο,τι γνωρίζουμε για τον Παύλο αναφέρεται στην μισή Καινή Διαθήκη και σε απόκρυφες παραδόσεις των Χριστιανών. Αυτά εκτός του ότι δεν είναι επιστημονικώς ιστορικές πηγές και περιέχουν πάμπολλα αντιφατικά στοιχεία και λάθη, είναι γνωστόν ότι οι χριστιανοί ήταν οι μεγαλύτεροι καταστροφείς αντικειμενικών στοιχείων και βιβλίων καθώς και ιστορικοί παραχαράκτες. Από πολλούς επιστήμονες αμφισβητείται εάν ποτέ υπήρχε Παύλος για πολλούς λόγους τους οποίους θα παρακάμψουμε εδώ. (Αν κανείς γνωρίζει καμμιά άμεση ιστορική αναφορά για τον Παύλο, να μας την πει να τη μάθουμε και εμείς.) Μάλιστα, η μυθολογία των χριστιανών αφηγητών για τον Παύλο έφτασε στο απόγειό της με τον Άγιο γραμματισμένο φωστήρα της Εκκλησίας Ιερώνυμο (μεταφραστή της Βίβλου στη λατινική Βουλγάτα) περί το τέλος του 4ου αιώνα, που μας μεταφέρει: Όταν οι Ρωμαίοι αποκεφάλισαν τον Παύλο, έξω από τη Ρώμη, έτρεξε από την τομή γάλα αντί αίμα. Επίσης πέφτοντας το κεφάλι του κάτω έκανε δύο πηδήματα στο έδαφος και κάθε ένα από τα τρία σημεία που χτύπησε έγινε μία πηγή νερού. Δηλαδή σεαπόσταση μισού μέτρου έτρεξαν τρεις διαφορετικές πηγές νερού (γιατί πόσο να γκελάρει ένα χλωρό κεφάλι στο χώμα, εκτός και ήταν κατάξερο). Έτσι ο «φωστήρας» της Εκκλησίας Ιερώνυμος απέδειξε άλλη μία φορά την βλακεία του και την αμορφωσιά του.
Εδώ λοιπόν θα αντιμετωπίσουμε τον Παύλο έτσι όπως μας τον παρουσιάζει η μισή Καινή Διαθήκη, χωρίς να αναπτύξουμε τη μυθολογική ύπαρξή του. Για τα διάφορα θέματα θα δώσουμε αναφορές για τις οποίες παρακαλούμε τον αναγνώστη να τις ελέγξει προσεκτικώς. Δεν μπορούμε να τις δώσουμε όλες γιατί είναι πάρα πολλές και αφήνουμε τον αναγνώστη να βρει και άλλες μόνος του. Στις Πράξεις και στις Επιστολές του μας το λέει ο ίδιος ο Παύλος ότι ήταν φανατικός εβραίος, διώκτης των χριστιανών στην αρχή, με πλήρη διδαχή της εβραϊκής διδασκαλίας «παρά τους πόδας του Φαρισαίου Γαμαλιήλ» (Πράξεις κβ΄: 5). Αλλά και η μεταστροφή του προς τον χριστιανισμό καθίσταται ύποπτη, διότι οι σχετικές αφηγήσεις που αναφέρονται σε τρία σημεία των Πράξεων (θ΄: 7, κβ΄: 9, κστ΄: 14) και σε επιστολές του (ιδίως στην Προς Γαλάτας α΄: 13-22) είναι πέρα για πέρα αντιφατικές. Ήξερε να μιλά ελληνικά (ίσως και λατινικά σαν ρωμαίος πολίτης) και άρα ήταν ελληνόφωνος. (Η λέξη ελληνόφων, δεν υπάρχει σε κανένα έγκριτο λεξικό της ελληνικής γλώσσας και μπορεί εκ παραδρομής να αναγνωσθεί σαν ελληνόφρων, κάτι που ο Παύλος ουδέποτε υπήρξε.) Μας άφησε υποτίθεται 14 επιστολές, μερικές γραμμένες από άλλους (π.χ. Προς Ρωμαίους, από τον Τέρτιο, ιστ΄: 22, κλπ.), αλλά αυτές δεν συγκρίνονται με τους αρχαίους ή σύγχρονούς του Έλληνες και Ρωμαίους συγγραφείς με δεκάδες τόμους βιβλίων μεγάλης φιλοσοφικής καιεπιστημονικής αξίας. Οι κυριότερες επιστολές του είναι γραμμένες για εβραίους συναγωγών των διαφόρων πόλεων στις οποίες κήρυξε, μέσα στους οποίους κάπου κάπου εμφανιζόταν και κανένας εθνικός, Έλληνας και Ρωμαίος. Μία καλή ανάγνωση των Επιστολών και των Πράξεων μας πείθει γι’ αυτό πέραν πάσης αμφιβολίας. Η ενδελεχής μελέτη των Επιστολών του μας διδάσκει μια θεολογία που είναι ένα κράμα Ιουδαϊσμού αναμεμειγμένου με δική του περίεργη θεολογία περί Χριστιανισμού, πολύ αντιφατική προς τα Ευαγγέλια και μερικές άλλες επιστολές που γράφτηκαν μετά (π.χ. Παύλος: μόνο η πίστη χωρίς έργα είναι ικανή να σε σώσει, Προς Ρωμαίους α΄: 17, γ΄: 27-28, δ΄: 4-5, ι΄: 9-10, 13 και ια΄: 6, Προς Γαλάτας β΄: 16, γ΄: 6-14, Προς Εφεσίους β΄: 8-9, Β΄ Προς Θεσσαλονικείς α΄: 10, β΄: 12. Ιάκωβος: πίστη χωρίς έργα είναι μηδέν, β΄: 14-26. Επίσης
το εδάφιο Ιακώβου ε΄: 1-6 αντιβαίνει με την Προς Φιλήμονα επιστολή και οι στίχοι του Ιακώβου ε΄: 19-20 αντιβαίνουν με Προς Τίτον γ΄: 10.). Επίσης κάπου κάπου μας θυμίζουν στοιχεία Νεοπλατωνισμού και Γνωστικισμού (Προς Ρωμαίους η΄: 13-17, Α΄ Προς Κορινθίους α΄: 12-15, β΄: 1-5, ιε΄: 12-20, Β΄ Προς Κορινθίους γ΄: 5-11, ε΄: 18-20, Προς Εφεσίους α΄: 10, γ΄: 9-11, στ΄: 12, Προς Κολασσαείς α΄: 15-20, Α΄ Προς Τιμόθεον α΄: 16, Β΄ Προς Τιμόθεον α΄: 9, Προς Εβραίους ε΄, η΄, θ΄, ι΄). Αυτά μόνον και όσα δούμε παρακάτω δεν τον κάνουν ούτε γίγαντα, ούτε επαναστάτη. Η αρχή καψίματος ελληνικών βιβλίων έγινε κατ’ εντολήν του Παύλου στην Έφεσο, γιατί δήθεν τα βρήκαν μαγικά ή του διαβόλου (Πράξεις ιθ΄: 19). Στις επιστολές του μας λέει και ξαναλέει να αποφεύγουμε τους φιλοσόφους και ότι η σοφία του Θεού παρουσιάστηκε στα μωρά παιδιά και στους αδαείς. Που είναι ο γιγαντισμός του εδώ;
Η διακήρυξη της πίστης χωρίς έργα (όπως είδαμε στις παραπάνω αναφορές) και η προσήλωση σε αυτήν είχε μία άλλη μοιραία συνέπεια. Η αίρεση των Παυλιανιστών και αργότερα οι Προτεστάντες από αντίδραση έναντι της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας
όρισαν, πάντα με την καθοδήγηση του Αγίου Πνεύματος, θεμελιωτή των Εκκλησιών τους τον Παύλο. Βλέπετε, η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία είχε τον Πέτρο! Οι Παυλιανιστές εξοντώθηκαν πλήρως από τους Ορθοδόξους – Καθολικούς μέχρι τον 10ον αιώνα. Αυτό εξάλλου ήταν ένας πολύ σοβαρός λόγος που τα ανατολικά τμήματα της Ρωμαιο-Βυζαντινής αυτοκρατορίας έπεσαν αμαχητί στα χέρια των νεοφωτίστων μουσουλμάνων του Αλλάχ. Εν συνεχεία ο Προτεσταντισμός με βάση τον Παύλο ανέπτυξε τέτοια δράση και ψυχολογία που μεταξύ διαφόρων καλών και κακών μας παρήσχε και τον καπιταλισμό σαν κοινωνικο-οικονομικό σύστημα (βλέπε τα σχετικά συγγράμματα των καθηγητών Max Weber και R. H. Tawney). Τώρα να δούμε που θα μας βγάλει αυτό το σύστημα, το οποίο ουσιαστικά έρχεται σε μεγάλη αντίφαση με ορισμένα τμήματα των Ευαγγελίων, ενώ πάλι έρχεται σε συμφωνία με άλλα. Αλλά υπάρχει τίποτα περισσότερο από αντιφάσεις στον Εβραιο-Χριστιανισμό και την ιστορία του; Ας σταθούμε λιγάκι στο παράδειγμα αυτό του Παυλιανισμού. Τι μυστήριο αλήθεια και τούτο;! Ενώ άπαντες ομολογούν ότι στον Παύλο οφείλετε η ύπαρξη και η εξάπλωση του Χριστιανισμού, παρόλα ταύτα δημιουργήθηκε η αίρεση των Παυλιανιστών! Βεβαίως οι χριστιανικές αιρέσεις σε όλη την ιστορική πορεία του χριστιανισμού ανέρχονται, με την βοήθεια του Αγίου Πνεύματος, τουλάχιστον σε εκατοντάδες. Οι Παυλιανιστές
ήθελαν πιστή εφαρμογή της θεολογίας και διδασκαλίας του Παύλου. Οι Καθολικοί – Ορθόδοξοι είχαν ήδη κάνει μία αχώνευτη σούπα Ευαγγελίων και Παύλου. Αν και υπάρχουν ολίγες ομοιότητες σε ολίγα σημεία, οι διαφορές είναι σοβαρότατες και αγεφύρωτες. Ο φανατισμός ήταν τόσο ισχυρός που οι Παυλιανιστές εξοντώθηκαν πλήρως μέχρι τον δέκατον αιώνα από τους Καθολικούς – Ορθοδόξους (Μέχρι τότε ήταν μία Εκκλησία. Το σχίσμα υπογράφτηκε οριστικά το 1054.). Εδώ πρέπει να καταγγείλουμε ότι το πιστικότερο επιχείρημα του χριστιανισμού αλλά και των περισσοτέρων θρησκειών και αιρέσεων (αλλά όχι όλων) ήταν η βία, ο φόνος, τα φρικτά βασανιστήρια και τέλος η εξόντωση.

Ο κ. Τάσιος αναφέρει το «ούκ ένι άρσεν και θήλυ» (Προς Γαλάτας γ΄: 28, είναι «και» όχι «ή»), αλλά φαίνεται ότι εσκεμμένα δεν αναφέρει την αρχή και το τέλος αυτού του εδαφίου. Για να δούμε σε μετάφραση τους στίχους 26-28: «Διότι δια της πίστεως είσθε όλοι υιοί Θεού εν Χριστώ Ιησού, διότι όσοι εβαπτισθήκατε εις Χριστόν, έχετε ενδυθή τον Χριστόν. Δεν υπάρχει Ιουδαίος ούτε Έλλην, δεν υπάρχει δούλος ούτε ελεύθερος, δεν υπάρχει άρρεν και θήλυ, διότι όλοι εσείς είσθε ένας άνθρωπος εν Χριστώ Ιησού.». Αυτή είναι η ισότητα και η επανάσταση για τον Παύλο. Ισότητα μόνον ενώπιον του Ιησού Χριστού. Τα ίδια, εν μέρη, μας λέει και στους στίχους Προς Ρωμαίους ι΄: 12, Α΄ Προς Κορινθίους ιβ΄: 13, Προς Εφεσίους στ΄: 8 και Προς Κολασσαείς γ΄: 11. Για την εδώ ζωή δεν έδινε δεκάρα τσακιστή όπως φανερώνεται στις παρακάτω αναφορές καθώς και σε πάρα πολλά άλλα σημεία, που παρακαλούμε τον αναγνώστη να μελετήσει με μεγάλη προσοχή στην Καινή Διαθήκη. Βλέπε Προς Εβραίους ιγ΄: 14 «Διότι δεν έχουμε εδώ μόνιμη πόλη, αλλά επιζητούμε την μέλλουσα» και Προς Κολασσαείς γ΄: 2 «Να σκέπτεσθε τα πράγματα εκεί επάνω [δηλαδή κοντά στον ουράνιο Θεό] και όχι τα επίγεια». Επίσης είναι πλήρως γνωστόν ότι οι τότε χριστιανοί και για μερικούς αιώνες
μετά εκμηδένιζαν την επί της γης ζωή για να κερδίσουν την επουράνια. Ακόμα και τον 4ον αιώνα ο Καππαδόκης Βασίλειος ο Μέγας μας το τονίζει αυτό ρητά σε εκείνο το «πολυδιαφημισμένο» αλλά άχρηστο μικρό (30 σελιδάκια) βιβλιαράκι «Προς τους νέους, όπως αν εξ ελληνικών ωφελοίντο λόγων». Ωραία λοιπόν επανάσταση! Μετά τι σόι
επαναστάτης ήταν όταν συνεχώς βάζει νερό στο κρασί του και συμβιβάζεται με την Εξουσία (Προς Ρωμαίους ιγ΄: 1-7 και αλλού). Έτσι είναι οι γνήσιοι επαναστάτες; Επίσης στον στίχο Προς Φιλιππησίους δ΄: 22 ασπάζεται όλους όσους ανήκουν εις το προσωπικό της οικείας του Καίσαρος. Σ’ αυτό το σημείο θέλουμε να υπενθυμίσουμε στον αναγνώστη ότι την εποχή αυτή Καίσαρ στη Ρώμη ήταν ο Νέρων που έγινε ο φοβερός και μισητός αυτοκράτορας για τους χριστιανούς. Αυτό έγινε μόνον κατόπιν της τυχαίας ευρέσεως ενός κουτσουρεμένου χειρογράφου του μεγάλου Ρωμαίου ιστορικού Τακίτου στην Βενετία, που εκδόθηκε από τον Johannes de Spire το 1468 και αναφέρει την σκληρή τιμωρία των χριστιανών σαν υπαιτίων της πυρπόλησης της Ρώμης το έτος 64 Κ.Ε. (Κοινής Εποχής) (βλέπε Diegesis, από τον αποσκιρτήσαντα άγγλο ιερέα της πρεσβυτεριανής εκκλησίας Rev. Robert Taylor, σελ. 392-397).
Η θεολογία του Παύλου είναι αποκαλυπτική και άμεσα εσχατολογική. Από την Α΄ Προς Θεσσαλονικείς (δ΄: 15-17) και Α΄, Β΄ Προς Κορινθίους βλέπουμε ότι πιστεύει πως η επιστροφή του Κυρίου θα γίνει κατά τη διάρκεια της ζωής του (Παρόμοια μυνήματα διατυμπανίζονται συχνά και στα Ευαγγέλια.). Πάνω σε αυτό το θέμα διαβάστε και τις αναφορές: Προς Ρωμαίους η΄: 18-26, ιγ΄: 12, Α΄ Προς Κορινθίους ζ΄: 29-33, Β΄ Προς Κορινθίους β΄: 14, στ΄: 2, Προς Γαλάτας γ΄: 29, Προς Εφεσίους α΄: 10, γ΄: 5, Προς Κολασσαείς α΄: 26, β΄: 2, γ΄: 4-10, Προς Φιλιππησίους α΄: 5-6, 21, β΄: 6-16, γ΄: 19-20, Α΄ Προς Θεσσαλονικείς δ΄: 13-18, ε΄: 1-8, Β΄ Προς Θεσσαλονικείς α΄: 7-10, β΄, Β΄ Προς Τιμόθεον γ΄: 1-9, Προς Εβραίους ια΄. Αυτή η άμεση εσχατολογία του Παύλου (αλλά και των Ευαγγελίων) είχε μοιραίες προεκτάσεις. Η προφανής αποτυχία της Δευτέρας Παρουσίας και της εγκατάστασης της Βασιλείας των Ουρανών επί της γης κατά τη διάρκεια των δύο ή τριών πρώτων γενεών των χριστιανών, είχε σαν αποτέλεσμα την επανεξέταση και τον επαναπροσδιορισμό του χριστιανισμού και την οριστική αποστασία του από την μητρική του θρησκεία τον εβραϊσμό. Η αποστασία αυτή άρχισε με την αποτυχία της πρώτης επανάστασης των Εβραίων εναντίον των Ρωμαίων το 66-73 Κ.Ε. και τελείωσε με την αποτυχία της δεύτερης επανάστασης που σφραγίστηκε με τον θάνατο του αρχηγού της Μπαρ Κόκχμπα(χ) το 135 Κ.Ε.. Τώρα μπήκε μία νέα απότερη
Μεταφυσική ενός εξώκοσμου Θεού που θα στείλει τον Υιόν Του να μας πιάσει ξαφνικά στην φάκα «ως κλέπτης» (Ματθαίος κδ΄: 43-44, κε΄: 1-13 παραβολή των δέκα παρθένων, Α΄ Προς Θεσσαλονικείς ε΄: 2, Αποκάλυψη του Ιωάννη ιστ΄: 15) και θα μας ανταμοίψει ή τιμωρήσει αναλόγως. Αλλά και με την αλλαγή της πρώτης χιλιετηρίδας του χριστιανισμού στην Ευρώπη, οι πιστοί περίμεναν την Δευτέρα Παρουσία. Αφού φυσικά δεν έγινε οι κοινωνικές ανωμαλίες και διαταραχές που δημιούργησε ήταν πέραν κάθε προβλέψεως. Ευτυχώς με την αλλαγή της δεύτερης χιλιετηρίδας ο κόσμος (εκτός κάτι ελαχίστων βαρεμένων) είχε βάλει μυαλό και δεν επαναλείφθησαν οι ίδιες ανοησίες. Επίσης είναι θεολογία που κηρύττει κατά κόρον την απαξίαν του κόσμου, των αισθήσεων, της κοινωνικής ζωής και εθελουσίας ταλαιπωρίας του σώματος που ανοίγει τη θύρα σε κάθε είδους ασκητικές πρακτικές με κάθε είδους υπερβολές και αφυσικότητες (Προς Ρωμαίους η΄: 13, Α΄ Προς Κορινθίους ζ΄: 1-9, θ΄: 27, Προς Κολασσαείς γ΄: 5
(Νεκρώσατε λοιπόν τα μέλη σας επί της γης . . .), Προς Εβραίους ιβ΄: 1-13. Αρετή ήταν η αγάπη προς τον θάνατο εφόσον η εγκόσμια ζωή θεωρούταν φυλακή. Στους τέσσερις πρώτους αιώνες έχουμε κύματα χριστιανών που έγιναν αναχωρητές, ασκητές, ερημίτες, στυλίτες, πηγαδίτες, τρωγλοδύτες, ευνούχοι (π.χ. Βαλέσιοι, Ωριγένης, Δωρόθεος Επίσκοπος Τύρου, Μελίτων Επίσκοπος Σαρδέων), μοναστές, μοναχοί, καλόγεροι,
ρακένδυτοι, κλπ. Η θερμή παράκληση των πρώτων χριστιανών ήταν να έλθει το τέλος του κόσμου όσο πιο σύντομα γίνεται και ο χαιρετισμός τους «Μαράν Αθά» στα Αραμαϊκά σημαίνει «Έρχου ω Κύριε» (π.χ. Α΄ Προς Κορινθίους ιστ΄: 22). Τελικώς επαναλαμβάνουμε ότι η ισότητα του Παύλου ήταν για τα μέλη της οργάνωσης ενώπιον του Χριστού μόνον και όχι επί της γης, όπως αναφέραμε στην προηγούμενη παράγραφο. Αυτή είναι και η έννοια του περίφημου εδαφίου Α΄ Προς Κορινθίους ζ΄: 20-22. Απολαύστε το, όπως το αποδίδει ο «μέγας» Τρεμπέλας:
Καθένας εις την κατάσταση που ευρέθη, όταν εκλήθη από τον Θεό, εις αυτήν ας μένη. Εκλήθης εις την πίστιν εις καιρόν, που ήσουν δούλος; Μη σε μέλη διά την κατάστασιν αυτήν της δουλείας σου. Αλλά και αν ημπορής να γίνεις ελεύθερος, χρησιμοποίησε μάλλον την δουλείαν και προτίμησε να μείνης δούλος. Διότι εκείνος, που εκαλέσθη από τον Κύριον εις την πίστιν, εις καιρόν που ήτο δούλος, είναι απελεύθερος του Κυρίου, ο οποίος τον εχειραφέτησε και τον έκαμε πνευματικώς [σημειώστε: τίποτα διά σωματικώς] ελεύθερον. Το ίδιο και εκείνος, που εκαλέσθη εις την πίστιν, ενώ ήτο ελεύθερος, είναι δούλος Χριστού.
Για τον Παύλο υπάρχουν δύο εθνισμοί, οι πιστοί και οι άπιστοι. Ωρύετο κατά των απίστων και απαγόρευε την συναναστροφή μαζί τους (Β΄ Προς Κορινθίους στ΄: 14-16, Προς Εφεσίους ε΄: 4-8, Β΄ Προς Τιμόθεον β΄: 23, Προς Τίτον γ΄: 9-10). Σε περίπτωση άπιστου συζύγου επέτρεπε και το διαζύγιο (Α΄ Προς Κορινθίους ζ΄: 15). Οι άπιστοι για τον Παύλο δεν ήταν μόνο αυτοί που δεν δεχόταν την πίστη σαν παράγοντα στη ζωή τους και στην σκέψη τους, π.χ. οι άθεοι, αλλά όσοι δεν ήταν πιστοί, μέλη της οργάνωσής του. Για το ότι επρόκειτο για οργάνωση εκτός των άλλων ο αναγνώστης ας προσέξει ιδιαιτέρως τους δύο στίχους Προς Εβραίους ιγ΄: 7, 17. Όλοι όσοι ανήκαν σ’ άλλες θρησκείες ανεξαιρέτως ήταν άπιστοι για τον Παύλο. Έτσι έχουμε από τόσο νωρίς τα πρώτα σπέρματα μισαλλοδοξίας με τις Επιστολές του Παύλου (π.χ. Α΄ Προς Κορινθίους ιε΄: 33, Α΄ Προς Τιμόθεον στ΄: 20, Β΄ Προς Τιμόθεον β΄: 16). Αυτό κατέστη μοιραίο για την μετέπειτα εξέλιξη του Χριστιανισμού – Παυλισμού με συνέπειες τρομακτικών διαστάσεων για ολόκληρη την ανθρωπότητα. Έκανε τον Χριστιανισμό την πλέον μισαλλόδοξη και βίαιη θρησκεία που γνώρισε η ιστορία της ανθρωπότητας με
εκατομμύρια αθώα θύματα στο χρεωστικό της ιστορίας του (π.χ. η εξόντωση των θεωρουμένων αιρέσεων από τους καθολικούς - ορθοδόξους, η εκχριστιάνιση δια φόνου, σφαγών, βασανιστηρίων και εξοντωτικών νόμων διαφόρων λαών με άλλες θρησκείες και παραδόσεις μεταξύ των οποίων ήταν και οι Έλληνες, η σφαγή της Κεντρικής Ευρώπης, οι σταυροφορίες, η εξόντωση των λαών της αμερικανικής ηπείρου, κλπ.). Βεβαίως η καταδίκη των απίστων επαναλαμβάνεται πολλάκις και στα Ευαγγέλια. Επίσης μισαλλοδοξία δημιούργησαν και οι προτροπές για να αποφεύγουν τους σοφούς, τους φιλοσόφους, κλπ., στις οποίες θα αναφερθούμε στη συνέχεια. Αν βάλουμε όλες τις αναφορές κάτω, τότε εύκολα συμπεραίνουμε ότι η ισότητα μεταξύ των πιστών της οργάνωσης του Παύλου είχε την έννοια της ισοπέδωσης και εξαθλίωσης εδώ στη γη, εφ’ όσον εδώ η πραγματική ισότητα δεν έχει έννοια ή αξία και ούτως ή άλλως θα την απολάμβαναν οι πιστοί του συντομώτατα ενώπιον του Ιησού Χριστού. Αυτά λοιπόν που
μας λέει στην Προς Γαλάτας γ΄: 28 (και αλλού όπως αναφέραμε παραπάνω) εννοούν την πραξικοπιματική κατάργηση των φυλετικών εθνοτήτων, την αδιαφορία αν είναι κανείς
πλούσιος ή φτωχός, δούλος ή ελεύθερος (βλέπε και Α΄ Προς Κορινθίους ζ΄: 20-22), την αφύσικη κατάργηση των δύο φύλων με όλες τις σχετικές γεννητικές, σωματικές και ψυχολογικές συνέπειες. Όπως βλέπουμε χρησιμοποιεί το «Ουκ ένι» που είναι τύπος του υπαρξιακού εστί! Καταπληκτικά άρθρα που μεταξύ άλλων περιέχουν και περί της θεολογίας του Παύλου υπάρχουν στο περιοδικό «Ελληνικόν Πάνθεον», τεύχη 8, 9 και 10. Επίσης το περίφημο βιβλίο της Λιλής Ζωγράφου «Αντιγνώση – Τα Δεκανίκια του Καπιταλισμού» γράφτηκε ουσιαστικά για να καταγγείλει τον Παύλο και τα έργα του.

Ο Παύλος στην επιστολή του Προς Εβραίους γ΄: 7, 17 διατάζει τα μέλη της οργάνωσής του να θυμούντε πάντοτε το παράδειγμα των αρχηγών και προεστών (ηγουμένων) της οργάνωσης, καθώς και να πείθονται και να υποτάσσονται τελείως σ’ αυτούς. Δίνει βεβαιώς και την αιτιολόγηση γιατί πρέπει να εκτελούν αυτήν την επαναστατική ντιρεκτίβα, αλλά εμάς δεν μας ενδιαφέρει διότι δεν είμαστε μέλη τέτοιων οργανώσεων. Αν στα μέλη αρέσει, εμάς μας περισσεύει. Αλλά ας γνωρίσουν πλήρως το καταστατικό της οργάνωσής τους και μετά ας αποφασίσουν με πλήρη επίγνωση. Μετά ο Παύλος διατάζει τα μέλη της οργάνωσής του να παρέχουν συνδρομές για να ζουν αυτοί που κηρύττουν το Ευαγγέλιο και αυτό γίνεται κατά διαταγήν του Θεού (Κυρίου), βλέπε Α΄ Προς Κορινθίους θ΄: 14 και Προς Γαλάτας στ΄: 6. Επίσης στην Β΄ Προς Θεσσαλονικείς γ΄: 9 μεταξύ των υπολοίπων δηλώνει ότι έχουν (αυτός ο Παύλος και η παρέα του) δικαίωμα (ουχ ότι ουκ έχομεν εξουσίαν . . .) για τις συνδρομές (άσχετα αν σ’ αυτήν ειδικά την περίπτωση δεν το εξάσκησαν, όπως λένε . . .). Ο Εβραιοσπουδασμένος Παύλος προφανώς γνώριζε το «Κάρπωμα του Κυρίου» ή τα τεράστια πλούτη του Λευϊτικού Ιερατίου, που διατάσσει Κύριος ο Γιαχβέ(χ), δια του Μωσαϊκού νόμου εκτρώματος, τον πτωχό και καταταλαιπωρημένο λαό των Εβραίων να παρέχουν στο Ιερατείο, εκτός από τον Νόμον της Δεκάτης ή του Δεκατισμού, Αριθμοί ιη΄: 21 και
Δευτερονόμιο ιβ΄: 17. Στα τέσσερα τελευταία βιβλία της Πεντατεύχου, δηλαδή στα βιβλία που περιέχεται αυτός ο απάνθρωπος και σκληρότατος Νόμος του Μωυσή, του ανθρώπου που είδε μερικές φορές τον Θεό με τα μάτια του όπως μας λέει σε μερικά σημεία η Πεντάτευχος κατ’ αντίθεση προς τον Ιωάννη α΄: 18 που μας δηλώνει «Θεόν ουδείς εώρακε πώποτε» και προς την Έξοδο λγ΄: 20, περιγράφονται και διατάσσονται όλα όσα εκτός της δεκάτης όφειλε ο πτωχός και καταταλαιπωρημένος λαός της ερήμου να προσφέρει στην Λευϊτικήν Μάστιγα. Τα τάματα, οι θυσίες, οι προσφορές οφειλημάτων παντός είδους (μπόλικα είδη), τα ντυσίματα των ιερέων, τα σκεύη και τόσα άλλα αποτελούσαν πλέον όχι τον Νόμον του Δεκατισμού αλλά του Αποδεκατισμού. Κάθε Λευίτης ιερέας έπρεπε να έχει τέσσερα στομάχια και άλλα τόσα θησαυροφυλάκια
για να μπορεί να στοιβάξει όλα αυτά. ΄Ενας μερικός κατάλογος όλων αυτών των φοβερών επιβαρύνσεων αναφέρεται στο βιβλίο του Μιχάλη Καλόπουλου «Βιβλική Θρησκεία, ο Ένοπλος Δόλος», Κεφάλαιο Β΄, σελ. 62-69. Στο ίδιο βιβλίο, Κεφάλαιο Α΄, σελ. 23-61 αναπτύσσονται και οι διάφορες εμφανίσεις του Θεού Γιαχβέ(χ) στον Μωυσή και τους εκλεκτούς του. Αξίζει να μελετηθεί αυτό το κεφάλαιο μαζί με το υπόλοιπο βιβλίο, που περιέχει το ξεμπρόστιασμα πολλών Γιαχβικών Σοφιών του Μωσαϊκού Νόμου. Όπως είπαμε ο κατάλογος δεν είναι πλήρης αλλά αξίζει να μελετηθεί. Για τα υπόλοιπα μαζί με όλα τα άλλα διαβάστε την θεόπνευστη Πεντάτευχο. Καλό θα σας κάνει και θα ευφρανθείτε σοφίαν πνευματικήν (στομαχικήν και φιλαργυρικήν).

Το ίδιο ακριβώς πρέπει και σήμερα να επιβάλει το κράτος. Πλήρη διαχωρισμό Κράτους και Εκκλησιών! Όσοι γουστάρουν να πιστεύουν αυτές τις «ιστοριούλες» ας αναλάβουν αποκλειστικά και την διατροφή του ιερατείου τους και τη συντήρηση των ναών τους. Δεν οφείλει ο άπιστος ή ο αλλόθρησκος ή ο αλλοαιρετικός να πληρώνει με τους φόρους του και τα χρήματά του σωματεία και οργανώσεις στα οποία δεν είναι μέλος και δεν συμφωνεί μαζί τους. Η πίστη και οι θρησκείες δεν είναι μέλημα του κράτους και του κρατικού προυπολογισμού, αλλά των πιστών τους. Πρέπει λοιπόν να εφαρμοστούν οι διαταγές του γίγαντα Παύλου και ο θεόδωτος Μωσαϊκός Νόμος και να σταματήσει το κράτος να έχει ως υπαλλήλους του τους κληρικούς κάθε είδους και όλες τις σχετικές επιβαρύνσεις τους. Ας τα βρούνε μόνοι τους και ας εφαρμόσουν τις θεόπνευστες εντολές της πίστεώς τους.

Αναφορές για γυναίκες. Γυναίκες μελετήστε και απολαύστε:
Α΄ προς Κορινθίους ζ΄: 1-2, ζ΄: 25-40, ια΄: 1-16 (στον στίχο 6, απαγορεύει ακόμα και το κούρεμα στις γυναίκες), ιδ΄: 34-35. Προς Εφεσίους ε΄: 22-33. Προς Κολασσαείς γ΄: 18-19. Α΄ προς Τιμόθεον β΄: 9-15, ε΄: 9-16 (αυτό ειδικότερα για τις χήρες).

Η αντιμετώπιση της γυναίκας καθώς και η υπεροχή της παρθενείας, όπως περιγράφεται στον Παύλο (και στην Αποκάλυψη του Ιωάννη), είχε σαν αποτέλεσμα και την καταδίκη του ερωτικού στοιχείου, είτε σαν αμοιβαία αισθηματική έλξη, είτε σαν σεξουαλική ηδονική απόλαυση, είτε σαν τεκνοποίηση. Η καταδίκη αυτή αρχίζει από την Γένεση με το μύθο της απατημένης Εύας και όλη την Πεντάτευχο, συνεχίζεται με τον Παύλο και την Αποκάλυψη και μετά με τους Αγίους, Θεοφόρους Πατέρες. Με τους άφθαστους συμπλεγματισμούς και παραλογισμούς των ανωτέρω η καταδίκη αυτή έγινε οριστική και ολοκληρωτική. Έτσι έχουμε τις αφύσικες ακρότητες του αυτοευνοχισμού και τον ακούσιο ευνουχισμό άλλων, την αποστροφή προς το θήλυ στοιχείο, το γυμνό, τον έρωτα και την ερωτική ικανοποίηση με όλα τα ψυχοσωματικά παρεπόμενα, προβλήματα και ανωμαλίες. Αυτή η καταδίκη εξαφάνισε την γυναικεία φύση σαν παράγοντα στην κοινωνία και κατέστησε την γυναίκα μόνο σαν βρεφομηχανή. Με τον πουριτανισμό του προτεσταντισμού μαζί με τον ανταγωνισμό του με την αντιμεταρρύθμιση των καθολικών φτάσαμε στην αστική καπιταλιστική κοινωνία, η οποία κατά τους δύο – τρεις τελευταίους αιώνες κατόρθωσε να μετατρέψει τη γυναίκα σε δευτερεύοντα άνδρα. Έτσι
τώρα η γυναίκα από τη μια προσπαθεί να μιμείται τον άνδρα, ενώ από την άλλη τον εκδικείται. Οι νευρώσεις, σχιζοειδείς παθήσεις και ψυχοσωματικές διαταραχές έφτασαν στο ζενίθ τους.

Ο κ. Τάσιος αναφέρει μόνο τρεις στίχους που πραγματικά ο Παύλος φαίνεται να παρακινεί τους άνδρες να αγαπούν τις συζύγους τους. Αλλά για μελετήστε όλες όσες αναφέρουμε εδώ και μόνοι σας βγάλετε συμπέρασμα. Θέλουμε να μας πει ο κ. Τάσιος τι είδους επανάσταση θα δημιουργόταν αν εφαρμόζαμε τον στίχο ζ΄: 1 της Α΄ προς Κορινθίους. Αν για τη βασιλεία των ουρανών δεν άγγιζε κανένας γυναίκα, τότε πιο θα ήταν το αποτέλεσμα αυτής της επανάστασης; Αμέσως μετά στον ζ΄: 2 μας παραχωρεί το
δικαίωμα να έχουμε μόνο μία γυναίκα επειδή υπάρχει και η πορνεία. Τι σοφός λόγος αλήθεια για να έχεις μία γυναίκα! Μόνον αυτόν το λόγο βρήκε ο Γίγας; !

Αν ο κ. Τάσιος συγκρίνει αυτά που λέει ο Παύλος με αυτά που γράφει ο αλλοπρόσαλλος «θεόδωτος» Μωσαϊκός νόμος, τον οποίον ο εβραιόφρων Παύλος τον ονομάζει «παιδαγωγόν εις Χριστόν» (Προς Γαλάτας γ΄: 24, μελετήστε όλο το κεφάλαιο γ΄. Επίσης αναφέρει το νόμο συνεχώς σε όλες σχεδόν τις Επιστολές του, αλλά ολίγες φορές συστήνει και πράγματα αντίθετα προς τον Νόμο, κατά το δοκούν.), συμφωνούμε και εμείς εν μέρη, ότι έχει κάποιο δίκιο, ότι δηλαδή ο Παύλος τα λέει κάπως πιο καλά. Για τη διαπίστωση διαβάστε:

Αριθμοί ε΄: 11-31, Λευϊτικό ιβ΄: 1-8, ιε΄: 19-30, ιη΄: 19, κ΄: 18. Δευτερονόμιο κα΄: 15, κβ΄: 13-21, κδ΄: 1-4.

Επίσης την σφαγή και βιασμό των γυναικών της Μαδιάν, Αριθμοί λα΄ και πολλά άλλα επεισόδια σπαρμένα παντού μέσα στη θεόπνευστη Παλαιά Διαθήκη, όπου η γυναίκα ήταν κάτω από την αυθαιρεσία του ανδρός (π.χ. συμπεριφορά του εκλεκτού του Θεού Δαυίδ προς την πρώτη του γυναίκα Μιχόλ, κόρη του Σαούλ, που τον αγαπούσε πολύ, καθώς και τα επισόδεια με την γυναίκα του στρατηγού του Ουρίου του Χετταίου, βλέπε βιβλίο Σαμουήλ ή Βασιλιών Β΄, κλπ.).

Αυτά που μας λέει ο Παύλος για τη γυναίκα δείχνουν ότι η θέση της υποβιβάσθηκε παρά προεβιβάσθηκε, αν την συγκρίνουμε με τη θέση της γυναίκας σε ορισμένες κοινωνίες τότε αλλά και πολύ πριν. Η γυναίκα στην αρχαία Σπάρτη έπαιζε κοινωνικό ρόλο εφάμμιλον του ανδρός κατ’ αναλογίαν. Είναι γνωστή η ελευθερία των φαινομηρίδων της Σπάρτης και ο ρόλος τους στην κοινωνία και τη διαπαιδαγώγηση των παιδιών. Στην αρχαία Αθήνα οι γυναίκες ως σύζυγοι ήταν άτομα απόλυτης ευσέβιας, ενώ οι Εταίρες αναδεικνυόταν πολλάκις σε άτομα μεγάλης καλλιτεχνικής, πολιτικής και μορφωτικής αξίας. Π.χ. η Ασπασία του Περικλή, η Θαίς που τελικά έγινε και σύζυγος του στρατηγού του Μ. Αλεξάνδρου Πτολεμαίου του Σωτήρος, η Λαίς της Κορίνθου, κλπ. είναι πολύ γνωστές (για περισσότερες, βλέπε «Μέγα Εταιρικόν» του Μάριου Βερέττα). Στη Ρώμη έχουμε τις συζύγους και τις κυρίες της Ρωμαϊκής κοινωνίας που είχαν μεγάλο ρόλο και επιρροή. Η οικοδέσποινα της Ρώμης ήταν απόλυτα σεβαστό
άτομο και έχουμε παραδείγματα σπουδαίων κυριών όπως η Λιβία, η Οκταβία, κλπ. Αυτά για τον εβραίο Παύλο που ήξερε μόνο την ακατανόμαστη Παλαιά Διαθήκη και την εβραϊκή παράδοση ήταν πράγματα όχι απλώς άγνωστα αλλά και αδιανόητα. Η χαρά της ζωής και του έρωτα καθώς και η ενεργός δράση της γυναίκας στις λατρείες των θρησκειών (ιέρειες) ήταν για τον εβραιόφρονα Παύλο πέρα για πέρα απαγορευμένα, όπως και τα απαγορεύει στις επιστολές του. Εδώ ο κ. Τάσιος περιορίστηκε στην μυθολογία των αμαζόνων, ενώ έχουμε τόσες και τόσες ιστορικές πραγματικότητες.

Ας δούμε επίσης και μερικά αποτελέσματα της «επανάστασης» του «γίγαντα» Παύλου. Η Υπατία εξοντώθηκε με τον πιο βάρβαρο τρόπο από τους χριστιανούς και με ηθικό αυτουργό τον Άγιο Πατριάρχη Αλεξανδρείας Κύριλλο (415 ΚΕ), επειδή είχε μεγάλη μόρφωση και δίδασκε δημόσια άνδρες πράγμα απαγορευμένο από τον Παύλο, όπως είδαμε ανωτέρω (Α΄ Προς Τιμόθεον β΄: 11-12, κλπ.). Για περισσότερη ανάλυση από τους Θεοφόρους Πατέρες, διαβάστε επίσης για τα σχετικά θέματα: Τερτυλιανό, Ιερώνυμο, Βοήθιο (π.χ. «Η γυναίκα είναι ένας ναός χτισμένος πάνω σε ένα υπόνομο»), Χρυσόστομο (π.χ. «Η γυνή άπαξ ωμίλησε και το παν κατέστρεψε»), Ωριγένη (που αυτοευνουχίστηκε για τη βασιλεία των Ουρανών, Ματθαίος ιθ΄: 12), Κλήμη Αλεξανδρείας
(π.χ. «Κάθε γυναίκα οφείλει να είναι γεμάτη ντροπή και μόνο από την σκέψη ότι είναι γυναίκα»), Ιγνάτιο Λογιόλα, Αυγουστίνο, Καλβίνο, Odo της Cluny (π.χ. «Το να αγκαλιάζεις μια γυναίκα είναι σαν να αγκαλιάζεις ένα τσουβάλι κοπριά»), πουριτανισμό του Προτεσταντισμού που βασίστηκε στον Παύλο, κ.α.. Επίσης, τελείωσε άραγε η διαμάχη των θεολόγων (του Παυλοχριστιανισμού) αν οι γυναίκες έχουν ή όχι ψυχή; Αποκορύφωση της «επανάστασης» του Παύλου ήταν και το κάψιμο δεκάδων χιλιάδων αθώων γυναικών επειδή τις θεωρούσαν καλά και σώνει μάγισσες, που τελείωσε όχι και πολύ πριν.

Ο κ. Τάσιος τολμά στο τέλος του άρθρου του να βάλει λίγα στοιχεία για την «επανάσταση» του Παύλου κατά της δουλείας. Λοιπόν διαβάστε δούλοι, απολαύστε και κρίνατε μόνοι σας κατά πόσο σας ελευθέρωσε η «επανάσταση» του «γίγαντα» Παύλου:

Α΄ Προς Κορινθίους ζ΄: 20-24. Προς Εφεσίους στ΄: 1-8. Προς Κολασσαείς γ΄: 18-25, δ΄:1. Α΄ Προς Τιμόθεον στ΄: 1-2. Προς Τίτον β΄: 9-10.

Όλη η επιστολή προς Φιλήμονα γράφτηκε από τον Παύλο για να ζητήσει από τον πλούσιο χριστιανό Φιλήμονα να δείξει επιείκεια στον δούλο του Ονήσιμο, που είχε δραπετεύσει. Αντί να του πει να του χαρίσει την ελευθερία και αφού ήταν πλούσιος να του πληρώσει και όλα τα απλήρωτα μεροκάματα, απλώς τον παρακαλεί να μην τον ξυλοφορτώσει. Εδώ βλέπουμε τι ωραία «ισότητα» διατάζει ο Παύλος! Για την ισότητα του Παύλου διαβάστε επίσης:

Προς Ρωμαίους α΄: 16-32, β΄: 1-29, θ΄: 6-33. Α΄ Προς Κορινθίους ε΄: 9-13, ζ΄: 15. Β΄ Προς Κορινθίους στ΄: 14-16. Προς Γαλάτας γ΄: 1-5. Προς Εφεσίους β΄: 2-3, δ΄: 17-29. Προς Φιλιππησίους γ΄: 1-3. Προς Κολασσαείς γ΄: 6. Α΄ Προς Τιμόθεον α΄: 5-10, 20, ε΄: 11-15, στ΄: 3-10. Β΄ Προς Τιμόθεον β΄: 16-18, 22-23. Προς Τίτον α΄: 10-13, γ΄: 10-11.

Ξεχνά ο κ. Τάσιος ότι τα χριστιανικά έθνη στο Βυζάντιο και στη Δύση είχαν δούλους και ευνούχους. Οι χριστιανοί της Δύσης από θέση ισχύος και με τη Βίβλο στο χέρι, βασισμένοι στο μύθο της Γενέσεως θ΄: 18-27 και στα αχαρακτήριστα του «γίγαντα» Παύλου, εδουλοποίησαν εκατοντάδες χιλιάδων ανθρώπων από Αφρική και Ασία με τον πιο απάνθρωπο τρόπο που γνώρισε η ιστορία. Αυτός ο θεσμός της δουλείας στα χριστιανικά έθνη έληξε πριν 100 περίπου χρόνια, όχι λόγω του χριστιανισμού, αλλά λόγω των λαϊκών και μη επαναστάσεων και των κοσμικών εξουσιών, κλπ.

Ο κ. Τάσιος μας αναλύει (προς τιμή και ειλικρίνειά του, το αναγνωρίζουμε) πως ο «γίγας» του τελικά δεν απέφυγε να κάνει realpolitik για την εποχή που ζούσε. Αλλά τότε τι επαναστάτης ήταν αυτός; Γνήσιος; Είναι όμως θεολογικώς πολύ περίεργο, διότι διάσπαρτα μέσα στις επιστολές του μας διαβεβαιεί κατ’ επανάληψη πως όλες οι γραφές είναι θεόπνευστες, πως ό,τι γράφει το παρέλαβε από τον Θεό και Χριστό εξ αποκαλύψεως (οι αναφορές σε αυτό το σημείο είναι πάμπολλες, π.χ. Προς Ρωμαίους ιδ΄: 24-25, Α΄ Προς Κορινθίους α΄: 7-8, β΄: 7, 13, ια΄: 23, ιδ΄: 36-37, Β΄ Προς Κορινθίους β΄: 14, ε΄: 5, Προς Γαλάτας α΄: 11-12, Α΄ Προς Τιμόθεον α΄: 11, Β΄ Προς Τιμόθεον γ΄: 16, Προς Τίτον α΄: 3). Μια φορά πήγε μέχρι τον τρίτο ουρανό για να μιλήσει με τον Θεό και μετά ξανακατέβηκε (Β΄ Προς Κορινθίους ιβ΄: 1-5). (Εδώ ο γίγας Λουκιανός ο Σαμοσατεύς, που ήταν πραγματικά ελληνόφρων, στο έργο του «Φιλόπατρις ή Διδασκόμενος» του κάνει πλάκα χοντρή, ένα αιώνα μετά). Επίσης μας δηλώνει ότι η γλωσσολαλιά (άναρθρες κραυγές και ασυναρτησίες) είναι καλύτερη από την προφητεία και όλα αυτά τα ακαταλαβίστικα (Α΄ Προς Κορινθίους ιδ΄: 1-25). (Ποιος ξέρει τι θα συνήθιζε να φουμάρει ή να καταπίνει για να λέει τέτοιες ασυναρτησίες;). Άλλα συγγράμματα που αναφέρουν ή κοροϊδεύουν τις γλωσσολαλιές του Παύλου είναι και τα εξής: «Αληθής λόγος» του Κέλσου, «Περί Περεγρίνου Τελευτής» του Λουκιανού, του Γιάνη Κορδάτου, του Karl Kautsky και Robert Ambelain. Λοιπόν ρωτάμε: Δεν είναι προσβολή για τον τέλειο, παντοδύναμο και πάνσοφο Θεό να παίζει το παιχνίδι της realpolitik εις βάρος της τέλειας, ανεξίτηλης και διαχρονικής ηθικής και λογικής του; Τι είδους παντοδυναμία έχει τότε αν πιέζεται ώστε να συμβιβάζεται και που είναι η τελειότητα και η πανσοφία του; Τα ίδια λένε διάφοροι θεολόγοι και παπάδες όταν δούνε τα σκούρα (αλλά προσπαθούν να τα αποφεύγουν σαν ο διάβολος το λιβάνι) με εκείνον τον νόμο έκτρωμα του Μωυσή, που όπως ισχυρίζονται και γράφει η εβραϊκή Διαθήκη, δώθηκε στον Μωυσή από τον ίδιο τον Θεό Γιαχβέ(χ), που μετά έγινε κατά περίεργον τρόπον ο Θεός Πατήρ των χριστιανών και ο Αλλάχ των μουσουλμάνων. (Ο νοών νοησάτω.) Αυτά τα ολισθήματα απέφυγε ο κ. Τάσιος να τα συζητήσει. Γιατί άραγε;

Διαβάστε τις παρακάτω μισαλλόδοξες αναφορές, μερικές εναντίον της σοφίας και φιλοσοφίας που ήταν ο κορμός της σκέψης των Ελλήνων:

Προς Ρωμαίους γ΄: 9. Α΄ Προς Κορινθίους α΄: 18-29 με άκρον άωτον βλακείας τον στίχο 25, γ΄: 19-20, ιε΄: 33. Προς Κολασσαείς β΄: 8, Β΄ Προς Τιμόθεον β΄: 16, Προς Τίτον γ΄: 9-10.

Τί να πούμε εμείς αφού τα λέει όλα ο Γίγας; Κάτω η Σοφία, Ζήτω η Βλακεία και η Άγνοια!

Οι παρακάτω στίχοι όπως τους βάζει μέσα στα κείμενά του κυριολεκτικά ξαφνιάζουν:

Ρωμαίους γ΄: 7 «Εάν δια του ψεύδους μου η αλήθεια του Θεού κατεδείχθη μεγάλη προς δόξαν του, γιατί ακόμη κατακρίνομαι ως αμαρτωλός;». Α΄ Προς Κορινθίους θ΄: 19-22, ι΄:23. Β΄ Προς Κορινθίους ιβ΄: 16. Όπως φαίνεται, ο Παύλος για να κερδίσει πιστούς στην οργάνωσή του χρησιμοποιούσε κάθε μέσο θεμιτό ή αθέμιτο. Έκανε τα πάντα. Ένεκα αυτών των στίχων πολλοί ερευνητές του αποδίδουν ότι εψεύδετο και χρησιμοποιούσε δόλο. Σε αυτό το σημείο αξίζει πολύ να μελετήσει κανείς τις μονογραφίες του Μάριου Βερέττα για τις ύποπτες επισκέψεις και δράσεις του Παύλου στις ελληνικές πόλεις. Στην Έφεσο ιδιαίτερα ο Βερέττας υπογραμμίζει την μεγάλη πιθανότητα ότι ο Παύλος εφόνευσε και άνθρωπο!

Θέλουμε να θέσουμε και μία θεολογική ερώτηση για την οποία επιθυμούμε απάντηση είτε από τον καθ. Κ. Τάσιο, είτε από θεολόγο ή ειδήμονα ιερομένο μέχρι και καλόγερο της Ορθοδόξου ή Καθολικής ή Προτεσταντικής αιρέσεως ή οποιασδήποτε άλλης αιρέσεως από τον τεράστιο συρφετό των χριστιανικών αιρέσεων που εμφανίστηκαν από την απαρχή του χριστιανισμού μέχρι σήμερα (πολλές φορές και πριν την απαρχή, περίεργο!). Στο Ευαγγέλιο του Ματθαίου ιστ΄: 13-20 διαβάζουμε ότι ο Χριστός άφησε πίσω του σαν οικοδόμο της Εκκλησίας του τον Πέτρο και του έδωσε και τα κλειδιά της βασιλείας των ουρανών. Επίσης στο Ευαγγέλιο του Ιωάννη κα΄ βλέπουμε τον Χριστό να αφήνει τον Πέτρο αντικαταστάτη ποιμένα των προβάτων του. (Σημειώστε επίσης ότι στους Ματθαίον ι΄: 2, Μάρκον γ΄: 16, Λουκά στ΄: 14 ο Πέτρος καταλογίζεται ως πρωτόκλητος, ενώ στον Ιωάννη α΄: 40-43 εμφανίζεται ως δευτερόκλητος, αφού πρωτόκλητος είναι ο αδερφός του Ανδρέας. Η Εκκλησία εορτάζει τον Ανδρέα ως πρωτόκλητο κάθε 30 Νοεμβρίου.) Πως όμως ξαφνικά, Πράξεις ιε΄, ο Πέτρος χάνεται από το προσκήνιο και τον υπερφαλαγγίζει ο Παύλος; Μάλιστα στην Προς Γαλάτας β΄: 11-21, ο Παύλος τα ψάλλει κατάμουτρα στον Πέτρο και μεταξύ άλλων τον χαρακτηρίζει αξιοκατάκριτο και υποκριτή. Η μεγάλη ισότιμη και ισόκυρη, με τη Βίβλο, πηγή της χριστιανικής πίστεως της Ιεράς Παραδόσεως μας λέει ότι ο πρώτος επίσκοπος της πρώτης χριστιανικής Εκκλησίας των Ιεροσολύμων δεν ήταν ο Πέτρος, αλλά ο Ιάκωβος, ο επικαλούμενος Αδελφόθεος, τον οποίον ο ιστορικός Ιώσηππος Φλάβιος τον ονομάζει Δίκαιο. Τι έγινε άραγε ο Πέτρος; Ήταν ή δεν ήταν ο οικοδόμος της Εκκλησίας του Χριστού; ΄Ηταν ή δεν ήταν ο αντικαταστάτης ποιμήν του Χριστού; Πως γίνεται να γίνει άλλος πρώτος επίσκοπος; Πως γίνεται να τον υπερφαλαγγίζει ο εκ των υστέρων προσήλυτος Παύλος; Τι απαντήσεις υπάρχουν γι’ αυτά τα ερωτήματα; Δεν έχουμε δει καμμιά συγκεκριμένη απάντηση από τους ειδήμονες θεολόγους και ιερομένους. Πολύ επιθυμούμε τις δικές τους απαντήσεις, διότι εμείς έχουμε κάνει την έρευνά μας. Η απάντηση υπάρχει στο σπουδαίο βιβλίο του μεγάλου αμερικανού συγγραφέα – ερευνητή Joseph Wheless, “The church that was founded on lies and forgeries” 1931, («Η Εκκλησία που θεμελιώθηκε στα ψέματα και στις πλαστογραφίες»).

Εφόσον ο κ. Τάσιος τελειώνει το άρθρο του με την φράση «ποτέ δεν είναι αργά», θέλουμε και μεις να προσθέσουμε ότι επειδή ολόκληρη η ανθρωπότητα έχει καταταλαιπωρηθεί αφάνταστα από τις δεισιδαιμονίες και τις βλακείες, ποτέ δεν είναι αργά να τις αποτινάξει και να απαγκυστρωθεί απ’ αυτές και να σταθεί στα πόδια της. Επειδή όμως έχουν διατηρηθεί κυρίως με αθέμιτα μέσα για χιλιάδες χρόνια και με την σημερινή κοινωνική, μορφωτική, ψυχολογική, πολιτική και οικονομική κρίση που περνάμε φαίνεται ότι θα διατηρηθούν ακόμη για πολύ καιρό λόγω άγνοιας, αδυναμίας και υπνωτίσεως, θέλουμε να το παραφράσουμε: «Κάλιο αργά, παρά ποτέ».

Απορούμε λοιπόν και εμείς σαν καθηγητές, πως ένας έλληνας ομότιμος καθηγητής ανωτάτου ιδρύματος μας παρουσίασε τον εβραιόφρονα ελληνιστή Παύλο, γίγαντα και επαναστάτη, όταν έχουμε γίγαντες βεληνεκούς ενός Ομήρου, Ηρακλείτου, Δημοκρίτου, Αριστοτέλη, Επικούρου, Αρχιμήδη, Πτολεμαίου και τόσων άλλων. Μπροστά σ’ αυτούς ο εβραίος Παύλος του Γαμαλιήλ ήταν απλώς ένας νάνος. Μήπως ο κ. Τάσιος φιλοδοξεί να ξεπεράσει τον Βαυαρό Joseph Holzner που έγραψε το βιβλίο “Saul” ( = «Παύλος») ;





«Οι γυναίκες να υποτάσσωνται στους άνδρες-τους όπως στον Κύριο» (Εφεσ., ε', 22)
«Γυναίκες, να υποτάσσεσθε στους άνδρες καταπώς πρέπει στον Κύριο» (Κολοσ., γ', 18)
«Οι γυναίκες να υποτάσσωνται στους άνδρες-τους στο κάθετί» (Εφεσ., ε', 24)
«Η γυναίκα να μαθαίνη εν σιγή και υποταγή. Δέν επιτρέπω σε γυναίκα να διδάσκη, ούτε να διευθύνη άνδρα. Ο Αδάμ δεν ξεγελάσθηκε, ενώ η γυναίκα ξεγελάσθηκε και έκαμε παράβαση» (Α' Τιμοθ., γ', 11-14)
«Στις συναθροίσεις οι γυναίκες να σιγούν. Δέν τους επιτρέπεται να μιλάνε, αλλά να υποτάσσωνται, όπως λέει ο Νόμος. Κι αν θέλουν να μάθουν κάτι, άς ρωτάν τους άντρες-τους στο σπίτι, διότι είναι επαίσχυντο να μιλάη η γυναίκα στη συνάθροιση» (Α' Κορινθ., ιδ', 34-35).
Ο Παύλος προσπαθεί πάντα να αιτιολογή τα ηθικά παραγγέλματα μέσα απ' την ίδια τη θρησκεία αλλά βλέπετε εδώ τις δυσκολίες του: Στην αρχή, αναφέρεται σε μιαν (εμφανώς αυθαίρετη) παραβολή του «κυρίου» με τον Κύριο. Επειτα, καταφεύγει στον εβραϊκό Νόμο πράγμα που αδυνατίζει κι άλλο την εντολή-του, αφού ο ίδιος είχε βροντοφωνάξει «κάθε Νόμος, σε μιά μόνο φράση ικανοποιείται: Αγάπα τον πλησίον-σου σάν τον εαυτό σου» (Γαλ., ε', 14).
Πώς εξηγούνται λοιπόν ετούτες οι αντιφάσεις; Κι, ακόμα χειρότερα, πώς εξηγείται η εμμονή του Παύλου να υποτάσση μόνο τις γυναίκες στο παλαιό έθιμο να φοράν μαντήλια κατα την προσευχή, ενώ απαλλάσσει τους άνδρες απ' το εβραϊκό «κιπά»;
«Οποιος άντρας προσεύχεται με σκεπασμένο κεφάλι, ντροπιάζει το κεφάλι του» (Α' Κορινθ., ια', 4). Αλλά:
«Οποια γυναίκα προσεύχεται με ασκέπαστο κεφάλι, ντροπιάζει το κεφάλι-της, το ίδιο ως εάν να το είχε ξυρισμένο» (Α' Κορινθ., ια', 5).
Για να αιτιολογήσει δε ετούτη την απίστευτη αντίφαση, προσφεύγει σε ένα δήθεν φυσιοκρατικό(;) επιχείρημα, οτι τάχα «η ίδια η φύση σας διδάσκει οτι ειναι ατιμία ο άντρας ν' αφήνη μακριά μαλλιά, ενώ για τη γυναίκα είναι δόξα τα μακριά μαλλιά που της δόθηκαν αντί για κάλυμμα» (Α' Κορινθ., ια', 14-15). Διερωτάται βέβαια κανείς, τί το θέλει το πρόσθετο κάλυμμα της κεφαλής αφού η φύση της έχει δώσει κάλυμμα...
Και μοιάζει απίστευτο οτι ο Παύλος φαίνεται να ξεπερνάη καί αυτήν την αντίφ
En oida oti ouden oida








 
Anonymous 
03-11-05 10:15 AM - Post#19986    

    In response to Leniw

Ellada= Dodekatheo ,Elliniko Antropino kai Oreo

Christianismos= Ioudaismos =EBRAISMOS
pragmata xena gia Pragmatikous ELLINES







 
Anonymous 
03-11-05 10:26 AM - Post#19987    

    In response to

Fantaroi phgate eseis oi ''antropinoi pragmatikoi Ellines"?







 
Anonymous 
03-16-05 10:25 AM - Post#20113    

    In response to

ti einai auta pou grafete merikoi oloklhro biblio den mporetai na peite auto pou thelete me liga logia?







 
Icon Legend Permissions Topic Options
Print Topic

Email Topic

5903 Views
Google
Omogenia.us Search
Advertisement
Shout Box
Calendar
MTWTFSS
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930

Recent Pictures
• No pictures found...
's Gallery
Omogenia Network

Omogenia.comTAXMYBELLY.comYasou.comHellenism.com

Site design and Maintenance niden.net
FusionBB™ Version 3.0 RC3 | ©2003-2010 InteractivePHP, Inc.
Execution time: 0.532 seconds.   Total Queries: 99   Zlib Compression is on.
All times are (GMT -0500) Eastern. Current time is 05:46 PM
Top